คนสำคัญ...

อุตสาห์พิมพ์ตั้งเยอะ ดันเป็นตัวยึกยืออ่านไม่ออกอีก เซ็งจริงเลย...

คืนก่อนน้าชายที่กรุงเทพฯ โทรมาคุยด้วยตั้งนานแน่ะ คิดถึงเหมือนกัน ตั้งแต่งานศพคุณตาก็ไม่ค่อยได้คุยกัน นึกถึงตอนที่ไปจีบน้าสะใภ้ ตอนนั้นเราคงอายุได้สัก 10 ขวบมั้ง ห่างกัน 10 ปี ตอนนี้น้าก็สามสิบกว่าๆ แล้ว เอาเราไปบังหน้า สงสัยจะเขินน่ะ ไปดูหนังกลางแปลงในงานวัด สนุกมากๆ ช่วงหน้าหนาวก็นั่งมอเตอร์ไซด์ไปสองคน เราซ้อนท้าย ตัวอ้วนกลมเพราะมันหนาว สวมถุงมือ ถุงเท้า สวมหมวก ตอนนี้มีลูก 2 คนหน้าตาน่ารัก แต่ก็เห็นน้ายังเหนื่อยอยู่ สงสารเหมือนกัน แต่เพื่อลูกเพื่อครอบครัวก็ต้องอดทน

จะพยายามขยันทำงาน เก็บเงิน จะได้ไม่ลำบากมากนัก

อีกอย่างนึง...ก็ไม่มีอะไรมาก เพียงแต่อยากจะให้ใครบางคนรู้ว่า รู้สึกดีใจและภูมิใจ ที่เขารับรู้ในสิ่งที่เราทำให้ ไม่รู้อะไรทำให้เขาคิดแบบนั้น
ขอบคุณ...ที่ทำให้เรามองโลกในความเป็นจริง คอยสอนให้มองโลก 2 ด้าน
ขอบคุณ...ที่ทำให้หัวใจพองโต และห่อเหี่ยวได้ในเวลาไล่เลี่ยกัน
ขอบคุณ...ที่รับฟัง และมองเห็นคุณค่าในสิ่งที่ทำให้ ไม่ได้ขอบคุณเพราะคำพูด แต่มองเห็นในสิ่งที่เขาทำและรับรู้ได้

ไม่รู้จะพูดอะไรอีก แค่เพียงได้ยินว่า คนดีๆ มีอีกเยอะ คิดจะไปค้นหาอีกบ้างมั้ย ยังไม่ทันตอบก็พูดออกมาซะแล้ว ว่าบางทีคนเราก็มองไม่เห็นสิ่งที่มีค่าอยู่ข้างๆ กายเสมอ แต่มองข้ามไป แค่นี้ก็รู้แล้วว่ากำลังคิดอะไรอยู่ เลยเฉลยให้ฟังซะเลยว่า...คนดีๆ มีอีกนับร้อยก็จริง แต่จะเอาอะไรมาวัดได้หล่ะ ว่าจะไปเจอสิ่งที่ดีกว่าหรือเลวร้ายกว่าเดิม ขอทำทุกวันนี้ให้มีความสุขก็พอใจแล้ว ไม่มีอะไรเลวร้ายเกินไป ถ้าใจหยุดนิ่ง รู้จักคิดด้วยเหตุผล

ขอบคุณอีกครั้ง...ที่ทำให้ยิ้มได้ทั้งกายและใจ

สัญญา...

ทำงานที่ม.ราชภัฏมาเกือบ 2 ปีแล้วสินะ เร็วเหมือนกันแฮะ เรียนจบมา 4 ปีแล้วสิเรา งานที่นี่ก็คงเหมือนที่อื่นๆ น่าเบื่อเป็นบางครั้ง ยุ่งเป็นบางครั้ง วันนี้เป็นวันที่จะต้องทำสัญญาการทำงานประจำปี ปีนี้ทำสัญญาตั้ง 3 ปีแน่ะ อยากได้งานใหม่เหมือนกัน แต่ไม่รู้จะไปทำที่ไหน กรุงเทพฯ ก็ไม่อยากจะไปเลยสักนิดเดียว มีคนไม่ต่อสัญญาด้วย เป็นเพราะปัญหาหลายอย่างอ่ะนะ แต่ถ้าเป็นเราก็คงไม่อยากจะทำเท่าไร เพราะต้องคอยดูแลนศ.ปริญญาเอก แถมแต่ละคนก็ DR. กันทั้งนั้น เห็นคนที่ทำแล้วปีนี้เขาก็ไม่ต่อสัญญาแล้วก็สงสารเหมือนกัน เพราะเขาดูเครียดมากๆ

อีกสัก 5 ปีจะเป็นไงนะเนี่ย อยากให้ทุกคนสู้ๆ นะจ๊ะ ทำงานและทำเงินกันต่อไป

อุ้มรัก...

ดูละครแล้วย้อนดูตัว หลายๆ อย่างที่บางคนว่าเป็นละครน้ำเน่า แต่มันก็มาจากชีวิตจริงทั้งนั้น ดูแล้วก็รู้สึกอยากจะมีเจ้าตัวเล็กๆ กับเขาบ้าง แต่อะไรๆ ก็ยังไม่เข้าที่เข้าทาง ดูเคนดูแลแอนน่ารักจังเลย ดูแลสารพัดเรื่อง ชอบเวลาเคนอ่านหนังสือให้แอนฟัง แต่เราดิ...ดันเป็นคนอ่านให้ใครบางคนฟังซะนี่...แฮ่ๆๆ แต่ก็ดีนะ...เพราะมันเป็นสิ่งที่บอกว่าเขารับฟังในสิ่งที่เราพูดเสมอ นั่งดูไปน้ำตาก็ไหล ดันมาว่าเราว่าเป็นเด็กขี้แง...ก็คนมันซื้งนี่นา ตัวเองก็เห็นอมยิ้มเหมือนกันแหละน่า

ชีวิตช่วงนี้ถือว่ามีความสุขดีจัง มันก็คงสลับกันไปเนาะ แต่เวลาเจอเรื่องแย่ๆ รู้สึกไม่ดีเลย ตั้งแต่คุณตาเสีย น้องชายสร้างปัญหา โชคดีที่มียาย แม่ และคนในครอบครัวที่คอยให้กำลังใจเสมอ รวมทั้งอีกหนึ่งกำลังใจจากใครบางคนด้วย ขอบคุณจริงๆ ที่สำคัญคือเพื่อนๆ ที่ทำให้ยิ้มได้เวลาไม่สบายใจ ถึงแม้บางเรื่องราวจะไม่ได้ส่งข่าวให้รู้ แต่ทุกครั้งเมื่อพบเจอ ก็จะถามไถ่อยู่เสมอว่าสบายดีรึเปล่า เป็นยังไงบ้าง แค่นี้...ก็บ่งบอกให้รู้แล้วว่าเพื่อนยังห่วงใยกันเสมอ

วันนี้...ดูแลคนที่เรารักรึยัง แล้วดูแลเขาได้ดีแค่ไหน อย่าคิดว่าจะทำพรุ่งนี้ ทำซะตอนนี้เลยนะ

Song...

วันนี้มีเพลงเพราะๆ มาให้ฟังกัน คงเป็นเพลงใจในของหลายๆ คน มีเพื่อนส่งมาให้ฟังเลยส่งเพลงนี้ให้คนอื่นฟังต่อ ฟังแล้วจะได้ยิ้มได้ไง...สู้ๆๆ

วันฝนตก...

วันนี้ฟ้าฝนไม่ค่อยเป็นใจเลย ฝนตกทั้งวัน อยากกลับไปนอนซุกผ้าห่มชมัดเล้ยยยยยยย...

ฝนตกแบบนี้ทำให้คิดถึงอะไรหลายๆ อย่าง คิดถึงเพื่อน คิดถึงคนเคยคุ้นเคย คิดถึงเรื่องราวต่างๆ นั่งคิดแล้วก็อดยิ้มไม่ได้ ถ้ามีโอกาสจะเอารูปเก่าๆ มาลงให้เพื่อนๆ ได้ดูกันนะ

เอาตั้งแต่สมัยมัธยมเลยเนาะ...
คิดถึงทุกคนจัง
เพื่อนม.ปลาย สายศิลป์คำนวณ ห้อง4/7 ชาว DS
เพื่อนเรียนมหาวิทยาลัย ชาว BC-CRU
แล้วก็ไอ้ปลาดุก เพื่อนซี้สุดๆ ตั้งแต่สมัยเรียนประถม

"You just call out my name
And you know wherever I am
I’ll come running to see you again
Winter, spring, summer or fall
All you have to do is call
And I’ll be there
You've got a friend
You've got a friend...^^"

Do Doi Suay...
รีสอร์ท ดูดอยสวย อ.แม่สาย เชียงรายบ้านเราเองหล่ะ พอดีมีโอกาสได้ไปสัมมนาผู้บริหาร แต่ฟ้าครึ้มฝนตกตลอดวันเลย ได้ยินมานะว่าที่นี่เป็นรีสอร์ทของพิธีชื่อดังคนนึง นี่โน่...คนขี้เหงาไง




ภาพนี้จะเบลอๆ หน่อยนึง เพราะถ่ายจากในรถออกมา ไม่ค่อยมีเวลาได้เก็บภาพเท่าไร เพราะต้องคอยจดบันทึกการประชุมตลอด




มีสระบัวให้เดินข้าม ตั้งแต่ทางเข้าด้านหน้ามาเลย นี่เป็นห้องอาหาร ถ่ายข้างในแล้วมันมืดน่ะ เลยเอาวิวข้างนอกมาฝาก


















มีคนบอกว่าเราผอมมาก เราก็กลุ้มใจอยู่น่ะ แต่ผลการตรวจสุขภาพ ตรวจเลือดก็ไม่ได้เป็นอะไร ไม่เป็นไร...ทำร่างกายให้แข็งแรง ออกกำลังกายเอาไว้ก็คงดี








รู้ตัวหรอกน่าว่าเป็นคนไม่สวย แต่ขอเป็นคนๆ นึง ที่หน้าตาพอไปได้ และมีเจ้าของจับจองไว้ คอยดูแลหัวใจก็พอ แล้วตอนนี้ก็มีแล้วหล่ะ...อิอิอิ

CAMBODIA....
มาอีกแล้วจ่ะ รูปภาพที่มาจากเขมรที่ไปเที่ยวมา พอดีรูปพวกนี้พี่ๆ ที่ไปด้วยกัน พึ่งส่งมาให้ นี่เป็นรูปแกะสลัก แกะสลักจากหินก้อนโตๆ คงจะปวดเมื่อยน่าดู เพราะเห็นลุงๆที่แกะ แล้วเมื่อยแทน ที่เป็นสีออกแดงๆ นี่ไม่ใช่อะไรนะ ฝุ่นทั้งนั้นเลยค่ะคุณๆ ขา








นี่ก็ใช่เหมือนกัน ราคาก็ไม่แพงนะ หลักร้อยขึ้นไป แต่เราก็ไม่รู้จะซื้อมาทำไม....












นี่เป็นเด็กตัวน้อยที่พายเรือกะละมังอยู่ในน้ำ ก็น่ารักดีนะ แต่ตื้อเอาเงินมากๆๆๆ แต่คงจะว่ายน้ำเก่งกันทุกคน เห็นพายเรือจ้ำเอาๆ












น้ำที่นี่กว้างมาก เราเป็นคนไม่กลัวน้ำนะ(ไม่ได้โดนหมากัดซักกะหน่อย...^^) แต่มาเห็นที่นี่แล้วกลัวมาก ว่ายน้ำก็ไม่ค่อยเก่งเท่าไร คิดๆ แล้วก็คิดถึงเมืองเก่าประเทศนี้เหมือนกัน ตอนนี้ก็ดูรูปให้หายคิดถึง