Dreams...come true!!!

Monday, September 25, 2006

Fall In Love...

เปิดคอมพิวเตอร์วันนี้ทักทายกับเพื่อนเก่าทั้งหลาย ก็ไปเจอภาพๆ นึงที่ดูแล้วคนที่เอามาลงกำลังมีความรักซะแล้ว ก็เพื่อนหวิวของเราไง อย่าว่าเราเอาเพื่อนมาขายเลยนะ เพราะตอนนี้ดูเจ้าหวิวมันกำลังหน้าตาดูอิ่มเอม คงจะอินเลิฟสุดๆ มั้ง เป็นชายหนุ่ม...ขอไม่บอกชื่อละกันนะ เห็นว่ารู้จักกันมาพอสมควร แต่คงจะสนิทกันน่าดู...อิอิอิ

ขอให้เพื่อนสมหวังในความรู้สึกดีๆ ในครั้งนี้ พัฒนาไปในทางที่สุขสมหวังนะจ๊ะ เอาใจช่วย ถ้าเขาดีก็ดีใจด้วย ถ้าเขาแย่ก็ช่างเขา ตบหัวมันให้ผมกระเจิงไปเล้ยยยยย

ว่าแต่เพื่อนคนอื่นๆ เป็นไงกันบ้างน้อ





Saturday, September 23, 2006

NO.9
วันที่ 19 เดือนกันยายน(เดือน 9) ปี 2549

นั่งดูละครสัญญาแค้นแสนรัก ละครตลกดูแล้วผ่อนคลายจากการงานที่ทำมาทั้งวัน กับคนปากร้ายใจดีที่อยู่ข้าง กำลังดูเพลิน ประมาณสี่ทุ่มครึ่ง อยู่ๆ สถานีก็ตัดภาพเป็นเพลงและประมวลภาพของพ่ออยู่หัวของชาติไทย 5-10-20-30 นาทีก็แล้ว ก็ยังค้างอยู่อย่างนั้น ใจนึงก็คิด...เกิดอะไรไม่ดีรึเปล่า หรือพ่ออยู่หัวของเราทรงเป็นอะไรไปแล้วหรือนี่ ใจคอไม่สู้ดีเท่าไร จนประมาณห้าทุ่มก็มีข้อความขึ้นหน้าจอจนเกือบถึงเที่ยงคืน ว่า ขณะนี้ได้มีการยึดอำนาจจากรัฐบาลเรียบร้อยแล้ว โดยการนำของ พล.อ.สนธิ บุญยรัตกลิน ผบ.ทบ. ก็รู้แล้วว่าขณะนี้บ้านเมืองเรากำลังถึงจุดวิกฤตที่ไม่สามารถแก้ไขปัญหาได้นอกจากวิธีนี้ ภาพการเข้าเฝ้าพระเจ้าอยู่หัวที่ตำหนักจิตรลดารโหฐาน พระราชวังดุสิต เวลา 00.19 น.วันพุธที่ 20 กันยายน 2549 ถูกนำมาเผยแพร่ในวันถัดมา



หลังจากนั้นประชาชนทั่วไปก็ไม่ได้เกิดความกลัวหรือเป็นกังวลมากนัก เนื่องจากส่วนใหญ่เห็นด้วยกับการทำรัฐประหารในครั้งนี้ ภาพที่เห็นทำให้ทั้งชาวไทยที่อยู่ต่างจังหวัดอย่างเราๆ หรือชาวต่างชาติ ต่างอมยิ้มและอดสงสัยไม่ได้ว่า ทำไมภาพที่เห็นไม่มีแม้แต่เลือด การต่อสู้ เสียงปืน แต่กลับเป็นภาพที่ประชาชนต่างแห่แหนไปเก็บภาพถ่ายรูป จูงลูกเด็กเล็กแดงกันไป



ภาพพระสงฆ์ที่เดินบิณฑบาตผ่านหน้าบรรดาทหาร ต่างนอบน้อมตามประเพณีไทย ภาพเด็กนักเรียน ต่างตื่นเต้นที่ได้เห็นรถถังของจริง



ชาวบ้านใกล้เคียงต่างส่งข้าว ส่งน้ำ ขนมนมเนยให้บรรดาเหล่าทหารทั้งหลาย ทำให้รู้สึกดีใจ ปลื้มใจที่คนไทยรักและเอื้ออาธรต่อกัน ประเทศไหนก็ยังไม่เคยเห็นภาพแบบนี้เลย ภูมิใจที่ได้เกิดเป็นคนไทย



จากนี้ไปไม่รู้ว่าบ้านเมืองจะเป็นอย่างไร ขอแค่ได้คนดีมาปกครองบ้านเมือง ถึงจะไม่ดีที่สุด แต่ขอให้คนๆ นั้นที่จะมาเป็นนายกบ้านเรา รักชาติรักบ้านเมือง เคารพในระบบประชาธิปไตย และจงรักภักดีในสถาบันพระมหากษัตริย์ นี่คงเป็นสิ่งหนึ่งที่ทำให้พ่อเมืองของเรา พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ทรงสุขใจ


ภาพที่เอามาลงนี้อาจเป็นเพียงส่วนน้อย ยังมีอีกหลายภาพที่หาดูได้ทั่วไป คงทำให้คนไทยอย่างๆ เราปลื้มใจไม่น้อย



พล.อ.สนธิ บุญยรัตกลิน ถึงแม้จะไม่ค่อยคุ้นหน้าท่าน ดูภายนอกท่านเป็นคนหน้าดุไปหน่อย แต่ท่านก็คงใจดี มีระเบียบวินัย ความรับผิดชอบสูงมาก กล้าหาญ ท่านถึงได้ตัดสินใจทำการนี้ ถึงแม้ใครจะเป็นผู้สนับสนุนหรือให้คำแนะนำท่านทำการนี้ก็ตาม ขอเป็นคนหนึ่งที่จะจดจำชื่อท่านไปตลอด เพราะดีใจที่มีท่าน ที่ท่านได้ตัดสินใจทำเพื่อบ้านเมือง เป็นหัวหน้า เป็นผู้นำ


ผู้นำที่ยิ่งใหญ่ ขอสรรเสริญไว้ พล.อ.สนธิ บุญยรัตกลิน


Tuesday, September 19, 2006

วันฝนพรำ...

วันนี้ฝนตกทั้งวันเลย ตกหนักซะด้วย ไม่รู้ว่าน้ำจะท่วมที่ไหนรึเปล่า อากาศเย็นๆ แบบนี้ ฟังเพลงแล้วทำงานไปด้วย เพลงก็เพร๊าเพราะ ซึ้งจัง...

ตอนนี้เป็นช่วงสอบของน้องๆ นักศึกษา ที่ทำงานเงียบผิดปกติ ไม่อยากนึกถึงช่วงเปิดเทอมเลย ยิ่งตอนนี้ย้ายห้องทำงาน ต้องคอยรับติดต่อนักศึกษาเอง ไม่มีคนคอยช่วยแล้ว แต่ก็ดีละจะได้ทำงานเก่งๆ หัวฟูกว่าเดิม

มีคนบอกว่า ผู้หญิงสักคนกว่าจะหามาเป็นคู่ชีวิตที่เข้าใจทุกเรื่องมันยากที่สุด อยากจะบอกว่าผู้ชายที่ผู้หญิงใฝ่ฝันก็ยากแท้ไม่แพ้กัน แต่ตอนนี้อยากให้รู้ว่าดีใจที่ได้ยินคำพูดและการกระทำหลายๆ อย่าง ที่ทำให้รู้ว่าสุขใจที่ได้ร่วมชีวิตกันขนาดไหน บางอย่างไม่ต้องพูดก็รู้สึกได้ บางทีที่ผิดใจกันก็ไม่อยากให้เป็นทุกข์ ปล่อยให้เป็นไปตามทางที่มันควรเป็น ทุกอย่างอยู่ที่ใจของเรา ทำทุกวันให้ใจเป็นสุข วันข้างหน้าก็ไม่กลัวอะไรทั้งนั้น เพราะทำทุกวันได้ดีที่สุดแล้ว

รู้ใช่มั้ยกว่าจะมีวันนี้ ฝ่าฟันอุปสรรคมาแค่ไหน ทั้งกายทั้งใจ

เพลงนี้เพราะจัง อยากให้ได้ยิน
http://bloggang.com/viewdiary.php?id=ruin&month=12-2005&date=28&group=1&blog=1






Thursday, September 14, 2006


TO BEGIN WINTER ...

เดือนกันยายน เกือบจะกลางเดือนแล้ว เชียงรายอากาศตอนเช้าเริ่มเย็นแล้วนะ บ่งบอกถึงฤดูหนาว ฤดูที่เราทำให้แม่ต้องทรทานมากที่สุด ก็ดันลืมตาดูโลกเดือนสุดท้ายของปีพอดี อากาศดีๆ แบบนี้ ใครที่เคยใช้ชีวติอยู่เชียงราย คงจะคิดถึงมันไม่น้อยเลยหล่ะ ตลาดบ้านดู่แถวม.ราชภัฏเชียงราย ถนนตอนเช้าโล่งดีจัง นกบินบนท้องฟ้าสีทองอมฟ้า มีพระเดินบิณฑบาต เด็กๆ รอรถไปโรงเรียน น้ำค้างบนยอดหญ้า เห็นแล้วสบายตาดีจริงเลย

ตอนนี้สิ่งที่อยากจะทำ คืออยากไปดูแลยายมาก เพราะตอนนี้ยายอยู่บ้านคนเดียว เจ้าหลานชายสุดที่รักก็ดันจะบวชเรียนซะนี่ สงสารแต่คุณยายจอมขี้บ่นของเรา คงเหงาน่าดู ทำได้แค่โทรหาไปคุยกับท่าน ตอนคุณตาเสียบ้านเราก็เคยถูกงัดครั้งนึง แต่โชคดีที่ยายตื่นมาได้ยิน เลยตะโกนให้คนช่วย มันเลยวิ่งหนีไป จะพามาอยู่ด้วยเราเองก็อาศัยเขาอยู่ สถานที่คับแคบ ถึงชวนมายายก็คงไม่มาหรอก เพราะในเมืองมันวุ่นวาย ไม่สบายใจเหมือนอยู่กับธรรมชาติ (จะว่าบ้านนอกก็ได้นะ...ไม่โกรธหรอก)

อากาศเริ่มหนาวแล้ว คงต้องเก็บเอาเสื้อผ้าหนาๆ ที่พักเก็บ กลับมาซักใหม่ให้กลิ่นหอม ไว้ใส่จะได้สบายตัว
ฮ้า...สูดลมหายใจลึกๆ เชียงรายนี่อากาศดีจริงเล้ยยยยยย...บ้านเรา

รักษาสุขภาพกันด้วยนะจ๊ะ...




Thursday, September 07, 2006


ที่ทำงานใหม่....

ไม่ต้องตกใจกันนะจ๊ะ ว่าเรานะเปลี่ยนงานอีกแล้ว แต่ว่าที่สำนักงานมีการปรับปรุงห้องทำงานใหม่ เราก็ได้ย้ายไปอยู่ห้องใหม่ ต้องปะทะกับนักศึกษาโดยตรงทั้งมหาวิทยาลัย ไอ้น๊อตเอ๋ย...ตายแน่ๆ แล้วนักศึกษาแต่ละคนก็อธิบายแล้วเข้าใจง่ายกันเหลือเกิ๊นนนนนนนน.... ห้องทำงานใหม่ย้ายไปอยู่ห้องด้านหน้าตึกสำนักทะเบียนห้องรองอธิการเก่า ก็ดูจะเป็นส่วนตัวมากขึ้นอ่ะนะ แต่ว่าพนักงานแค่ 2-3 คน ต้องรับปัญหานักศึกษาทั้งมหาวิทยาลัย แล้วมาแจงงานให้เจ้าหน้าที่ด้านใน ทีนี้แหละ กระดิกตัวไปไหนไม่ได้แน่ๆ เรา

แค่คิดก็เหนื่อยจะแย่แล้ว อยู่ที่นี่เกือบ 2 ปี แถมเรียนจบที่นี่อีกต่างหาก รวมก็ประมาณ 6 ปี รู้ดีว่าเป็นยังไง แต่ยังไงก็ต้องทน เพื่อเงิน...เงินเท่านั้น (เพื่ออย่างอื่นด้วยเฟ้ยยยยยย)

ไว้ห้องทำเสร็จจะถ่ายรูปมาให้ดูกัน เพื่อนๆ คนไหนแวะเวียนมาก็มาทักทายกันบ้างนะ บางทีเราก็ไม่ค่อยได้ติดต่อพวกแกเลย เพราะทำงาน 7 วันเต็ม พอได้หยุดก็อยากจะนอนให้หายเหนื่อย ไม่รู้ทำได้ไง อยากเปลี่ยนงานแต่ก็ไม่รู้จะไปไหน

ช่างเถอะ ทนๆ ไว้ก่อน สิ่งดีๆ คงเข้ามา เป็นกำลังใจให้ทุกคนนะจ๊ะ.....



Monday, September 04, 2006

HOME....

ปีนี้ได้ส่งข้อความดีๆ รวมทั้งส่งเสียงกริ้งกร้างให้วันเกิดเพื่อนหลายๆคน การที่เราได้ทำแบบนี้ถึงแม้จะเป็นเรื่องเล็กน้อย แต่คนที่ได้รับคงหัวใจพองโดเชียวหล่ะ เหมือนเพื่อนอุ๋ยของเรานี่ไง สิ้นเดือนสิงหาคมเป็นวันเกิดของมัน โทรหาก็ไม่ได้เพราะเป็นช่วงเปลี่ยนสัญญาณเพื่อใช้ 08 นำหน้าเบอร์โทร เลยส่งข้อความไปให้แทน

ชีวิตช่วงนี้ราบเรียบไม่สุขหรือทุกข์มากจนรับไหว นี่ก็จะไปลงสนามสอบภาค ก ของ กพ. ที่เชียงใหม่ พยายามหางานที่มั่นคงให้ตัวเอง เพื่ออนาคตของตังเองและครอบครัว

งานที่ทำตอนนี้ก็ดีนะ แต่บางทีก็ว่างเกินไป งานราชการก็งี้แหละ แต่เราไม่ได้บรรจุเพราะไม่มีตำแหน่ง ต้องไปหาที่สอบเอาเอง ไม่อยากไปไกลบ้านมากนัก เพราะตอนนี้ยายแก่มากแล้ว ได้กลับไปหาประมาณเดือนละครั้งเอง คงหนีไม่พ้นเชียงรายแล้วเรา แต่อยู่ที่นี่ก็ดีแล้ว ไม่ต้องไปเหนื่อยอยู่ต่างถิ่น แถมอันตรายรอบตัว

เพื่อนที่อยู่ไกบบ้านกัน ดูแลตัวเองกันด้วยนะ อย่าลืมโทรศัพท์หรือกลับมาเยี่ยมพ่อแม่บ้างนะจ๊ะ ท่านจะได้ชื่นใจ