บทเรียน...ที่หาค่าไม่ได้
ที่จริงเรื่องนี้ก็เป็นความผิดของเราส่วนหนึ่ง ที่ดูแลน้องหมาไม่ค่อยดี ก็เรื่องที่โลกเรามันร้อนขึ้นทุกวันนี่แหละเป็นเหตุให้เจ้ากะทิ น้องหมาพันธ์ปั๊กของเราเกือบตาย เมื่อวานเชียงรายอากาศร้อนมาก มิน่า...ต่างประเทศคนถึงได้ร้อนตายกันหลายคน เราเองก็ผิดที่ดันลืมเอาน้ำใส่ให้มันไว้กิน คุณชาย(คนของใจ)เขากลับบ้านไปก่อน บอกว่าเห็นมันแลบลิ้นเป็นสีออกเขียวๆ เหมือนเนื้อหมูที่มันเสีย ตามันค้าง ขาเกร็ง ตัวร้อนอย่างกับไฟ เลยรีบเอาน้ำมาลูบให้มัน มันรู้ตัวบ้างไม่รู้ตัวบ้าง ตัวอ่อนปวกเปียก เห็นไม่ค่อยดีเลยพาไปไว้ที่คลีนิค
เราไม่รู้เรื่องเลย กลับบ้านเกือบหกโมงเย็น คุณชายโทรมาบอกเลยรีบไปทันที ภาพแรกที่เห็นขาของมันโดนเข็มสายน้ำเกลือพันไว้ ให้ออกซิเจน มีสายยางสอดเข้าท้อง นอนตาค้าง คุณหมอเอาถุงเย็นประคบไว้ หมอบอกว่าตอนที่คุณชายพามาตรวจใหม่ๆ อุณหภูมิสุงเกือบ 150 เป็นภาวะเหมือนอาการโคม่าของคนเรา จะร้องไห้ก็ต้องกลั้นเอาไว้ สงสารมันมาก เรียกมันก็ไม่ขาน เพราะโดนยา และมีอาการสลบไม่ได้สติ
จนคลีนิคปิดเกือบ 3 ทุ่ม ก็ยังไม่ดีขึ้นเลยต้องอาศัยคลีนิคคุณหมอใจดีฝากไว้ที่คลีนิคทั้งคืน คอยโทรไปถามทุกๆ ชั่วโมง จนเกือบเที่ยงคืนโทรไปอีกที หมอบอกว่าตาเริ่มกระพริบ ผงกหัวได้นิดหน่อย ผาวนาให้มันไม่ตาย เพราะหมอบอกว่าอาทิตย์ก่อนก็มีหมาพันธ์ปั๊กเหมือนกันเป็นแบบนี้ แต่ว่ามันตาย กลัวจัง....
จนเช้าคลีนิคเปิด 9.00 ลางานไปดู มันผงกหัวกินน้ำ กินอาหารเหลวได้ ดีใจมาก รีบเข้าไปมัน เรียกชื่อมัน...มันก็เหมือนสลึมสลืออยู่ สักพักมันเห็นหน้ามันก็เดินมาหา สังเกตุเห็นเหมือนน้ำตามันไหลเลย ดีใจมากๆๆๆๆๆ
จากนี้คงจะรอบคอบมากขึ้น นี่ถ้าเป็นคน...ถ้าเกิดอะไรมากกว่านี้ เราคงเสียใจมาก
ถึงจะเป็นแค่หมา 4 ขา แต่ก็เป็นสิ่งมีชีวิตเหมือนเรา
แต่ดีใจที่สุดเลยยยย
^^...
posted by Not @ 10:38 AM
1 comments
