รอบที่ 2 จ่ะ

ที่นครวัดตรงยอดสุดของเจดีย์ จะมีบันไดปีนขึ้นพระธาตุด้วย เราไม่รู้ว่าตัวเองปีนได้ยังไง มันสูงและชันมาก ลื่นด้วย แถมทางขึ้นไม่มีอะไรเกาะเลย แต่ที่อีกฝั่งจะมีราวให้เกาะ

อีกไม่ถึง 4 ซี่บันได้จะถึง อยู่ๆ ขาก็สั่น....เหลียวดูข้างล่าง...ขึ้นมาทำไมเนี่ย

ดูคนดิ...ตัวนิดเดียวเองอ่ะ

นี่คือประสบการณ์นึงในชีวิต ที่น่าจดจำทีเดียวเลยนะ

ครั้งแรกในชีวิต.........

ประมาณต้นปีที่ผ่านมา ราวๆ กุมภา 49 ที่ผ่านมานี่แหละ เราก็ได้ไปเที่ยวต่างประเทศ(นอกจากพม่า) เป็นครั้งแรก กับพี่ๆ ที่สำนักงาน ทายสิว่าที่ไหน....

ถูกต้องแล้วคร้าบ..........นครวัด นครธม

ดูไกด์เราดิ เสื้อขาวขวาสุดน่ะ แมนสุดยอดดดดด

วันที่ไปอากาศร้อนมาก ทาครีมกันแดดก็ยังเอาไม่อยู่เลย ทางที่ต้องนั่งรถไปเป็นร้อยกิโล นั่งเครื่องก็ได้ แต่แพงมาก เกือบ 2 หมื่นต่อคน งบของสำนักงานน้อยเลยต้องนั่งรถไป ออกจากเชียงรายตอนเช้าถึงที่ตลาดโรงเกลือเช้าอีกวันนึง นั่งรถไปที่เสียมราชอีก ขอบอกว่า...ตลอดทางมีแต่หลุม หลุมเล็กกับหลุมใหญ่ เราเนี่ยตับไตสลับที่กันไปหมด หัวแดงเป็นฝรั่ง เอาผ้าเช็ดจมูก พระเจ้า!!!!!!!!.....ฝุ่นเต็มจมูกไปหมด ขนาดเอาผ้าปิดยังเอาไม่อยู่เลย กว่าจะถึงก็เย็น ตกลงก็เดินทาง 2 วัน กว่าจะได้เที่ยว ห้องน้ำก็ต้องรอเกือบ 70 กิโล กว่าจะได้เข้าสักครั้ง เรากินน้ำน้อยมาก กลัวจะปวดฉี่

นี่เป็นต้นไม้ที่ถ่ายทำในหนังเรื่อง ทูมไรเดอร์ ที่แองเจลิน่า โจลี่ แสดง สวยมากเลย บรรยากาศก็คงจะพอๆกับเมืองเก่าบ้านเรา แต่ตื่นเต้นตรงที่พี่ไกด์สุดหล่อ เอ้ย...ต้องสวยสิ พาไปจับนมรูปปั้น ชื่อนางอัปสรา บอกว่าจะโชคดีขออะไรก็ได้ ตรงนมเนี่ยนะ...มันเป็นวาวเลย คนคงจะจับกันเยอะ ถ้าเป็นนมคนคงจะยานไปแล้ววววววววววว

นี่เป็นกิ่งไม้ยักษ์หล่ะ เห็นว่ามันสวยดี เลยขอให้พี่ที่ไปด้วยถ่ายให้.

ส่วนที่เป็นน้ำนี่ เขาเรียกว่า โตนเลทราบ ก็คืออ่างเก็บน้ำเล็ก บ้านเรานี่แหละ น้ำเหม็นมากๆๆๆ เด็กที่นี่น่าสงสารมาก หัวโตพุงโล บ้านก็เป็นแค่เพิงเล็กๆ ใช้ไม้ไผ่กับหญ้าคา นึกแล้วโชคดีที่เกิดเป็นคนไทย มีบ้านอยู่ มีกินมีใช้ที่ดีกว่าที่นี่ อยากจะให้พวกคุณหญิงคุณนายที่ชอบความหรูหรามาเห็น จะได้มีจิตใจเมตตาคนอื่นบ้าง ที่เสียมราชต้องแลกเงินเป็นแบงค์ 20 50 100 ไป เพราะที่นี่ไม่เอาเงินเหรียญบ้านเรา เราเนี่ยหมดไปหลายตังค์เลย เอาตังให้เด็กไป สงสารมากๆ

ได้เที่ยวเต็มแค่ 1 วัน นอนโรงแรม 2 คืน เดินทางกลับอีก 2 วัน เหนื่อยมากเลย แต่ก็สนุดดี ให้เห็นบ้านเมืองคนอื่น อาหารที่นี่ก็เหมือนบ้านเรา แต่จะจืดกว่าบ้านเรา ไว้ได้ไปที่ไหนอีกจะเอามาเล่าให้ฟังนะจ๊ะ

Father...

วันนี้เจอเรื่องไม่ค่อยดีแต่เช้า ตอนนี้เราก็วัยเบญจเพศแล้ว หลายๆคนบอกว่าถ้าเจอเรื่องดีชีวิตก็จะดี ถ้าเจอเรื่องแย่ชีวิตในปีนั้นจะวุ่นวาย สงสัยเราจะเจอเรื่องแย่ๆ เข้าแล้ว พยายามไม่คิดอะไรมาก เมื่อเจอก็พยายามแก้ไข

พ่อ...ของคนอื่นๆ ไม่รู้ว่าเป็นยังไง ส่วนเราไม่เจอพ่อมาสิบกว่าปีแล้ว โตมาก็เห็นหน้าแค่ 2 ครั้งตั้งแต่จำความได้ ไม่เคยสนใจเราเลย เคยส่งเงินมาให้ ซื้อของ ซื้อชุดนักเรียนให้ก็เท่านั้น ในใจคิดว่าท่านคงตายไปแล้ว เพราะได้ข่าวว่าไม่ค่อยสบายเมื่อสิบปีก่อน จะเดือนก่อนก็มีโทรศัพท์จากยายมาบอกว่าท่านยังไม่ตาย แต่ป่วยหนักแล้วก็อยู่กับน้องสาวที่ต่างจังหวัด แว๊ปแรกก็ตกใจ เพราะเมื่อก่อนเคยคิดถึง และอยากเจอมาก แต่เดี๋ยวนี้ไม่รู้สึกอะไร คิดว่าท่านคงเสียแล้วเลยทำบุญไปให้อยู่เสมอ ตอนนี้รู้สึกเฉยๆ ยายกับแม่ไม่ค่อยพอใจนักที่ท่านติดต่อมา ส่วนเราก็ไม่คิดอะไร คิดว่าท่านคงคิดถึงเรามากกว่าถึงติดต่อมา

จนเช้าวันนี้ สิ่งที่ยายกับแม่คิดก็เป็นจริง ท่านโทรมาขอเงิน ซึ่งตัวเราก็ไม่มี เพราะค่าใช้จ่ายหลายอย่าง ต้องส่งให้ยายแล้วก็ใช้หนึ้ให้ท่านด้วย ในใจรู้สึกแย่มาก ทีแรกก็คิดว่าถ้าพอมีตังก็อยากส่งให้ท่านใช้บ้างถึงท่านจะไม่ค่อยสนใจเราเท่าไร แต่พอท่านโทรมาขอความรู้สึกอยากจะให้ก็หายไปหมด กลายเป็นความโมโห ผสมกับความเกลียดขึ้นมา ตอนเราเล็กๆ ไม่เห็นเคยสนใจ ปล่อยให้อยู่กับตายายแบบทุกข์ยาก ตอนนี้เราก็ไม่รู้จะทำยังไงแล้วหล่ะ...

อยากจะร้องไห้นะ...แต่ไม่มีน้ำตาให้ไหลสักนิด อยากรู้นักถ้าคนที่เรียกเขาว่าพ่อเป็นเหมือนเราตอนเล็กๆ แล้วพ่อเขาทำกับเราแบบนี้ เขาจะรู้สึกยังไง

^-^


1

ตัวเล็กๆ

วันนี้ได้รับข่าวสารจากเพื่อนสมัยมัธยม ก็คิดถึงทุกคนจังเลย ไม่ได้เจอหน้ากันหลายปีแล้ว นึกไปนึกมาเริ่มมีอายุเหมือนกันนะเรา ทำงานมา 3 ปีกว่าแล้ว วันก่อนนัดเจอเพื่อนตอนเรียนมหาลัย แต่ละคนก็ดูดีขึ้น มีการมีงานทำกันทุกคน คุยกันจนน้ำลายแตกฟอง ยังพูดกันอยู่เลย ปีหน้านัดเจออีกจะมีใครหิ้วลูกมาด้วยรึเปล่า แต่เราเรอะ...ยังไม่คิดจะมีหรอก ภาระเยอะอยู่เหมือนกัน

ตอนนี้ตาไม่สบายมาก เข้าโรงพยาบาลหลายรอบแล้ว ไปเยี่ยมเห็นก็สงสาร ผอมมาก กินข้าวก็ไม่ได้ ทำใจไว้แล้วหล่ะ...ดูไปดูมาตาก็เหมือนเด็ก นอนนิ่งๆ คุยได้พอรู้เรื่อง ลุกก็ไม่ได้แล้ว ดีที่แม่คอยเฝ้าให้ อยากไปดูแลแต่ติดงาน แต่ก็พยายามไปหาตาให้ได้อยู่ตลอด เพราะรู้ดีว่าท่านอาจจะอยู่ด้วยได้ไม่นานนัก

ทุกคนรักษาสุขภาพกันด้วยนะ เป็นห่วง...คิดถึง


1

แปลกๆๆ...

ทั้งๆ ที่ตอนนี้ชีวิตก็ผ่านความรู้สึกแบบนี้มาแล้ว และตอนนี้ก็มีความสุขดี แต่ทำไม...ถึงชอบเพลงนี้อย่างบอกไม่ถูกเลยหล่ะ

http://www.bloggang.com/viewdiary.php?id=myjiwa&month=03-2006&date=03&group=6&blog=5

มองใครต่อใครที่เดินจับมือเกี่ยวกันเห็นเค้าเหล่านั้นก็นึกอิจฉาในใจทำไมไม่เป็นไม่มีอย่างเขา คิดแล้วมันก็เศร้าใจ

มีเพียงความเหงา ให้เดินกอดคอเท่านั้นที่นั่งติดกันเวลาดูหนัง คือใครจะกิน จะเดิน จะนอน ก็เหงาไม่มีใครเคียงข้างกาย ไม่มีใครเลย

จะมีใครใครรัก คนหน้าตาอย่างฉันที่มันธรรมดาไม่เข้าตาเหมือนใครๆจะมีใครใครไหม ที่จะมองแต่หัวใจจะมีไหมใครเข้าใจรักกัน

จะมีกี่คนที่เค้าจะมองอย่างนั้นจะมีสักวันบ้างไหม ที่ฝันเป็นจริงจะมีกี่คนที่เขาจะรับ ที่ฉันเป็นได้ทุกสิ่ง

มองเห็นความสำคัญ จับมือกอดฉันด้วยความเต็มใจจะยอมให้ทุกทุกสิ่ง ที่ตัวฉันมีจะไม่ทำให้เค้าผิดหวังเลยสักครั้ง




11

แสนจะวุ่นวาย

เมื่อวาน (8 พ.ค. 49) วุ่นแต่เช้าเลย เป็นวันวุ่นๆ อีกวัน สายๆ ไปทำธุระให้คนรู้ใจ ยังทำเรื่องให้ได้ไม่กี่นาทีหัวหน้าใหญ่ที่ทำงานก็โทรตามอีก ตกบ่ายต้องไปบันทึกรายงานการประชุมด้วย แถมโดนตัวบุ้งคันเป็นผื่น โฮ...แต่ก็ผานมาได้ด้วยดี เจอเรื่องหลายอย่างต้องคอยแก้ปัญหา ทำให้รู้จักคิดมากขึ้น เพิ่มความรอบคอบให้ตัวเอง และที่สำคัญได้ช่วยเหลือคนข้างกาย ถึงจะเจอปัญหาบ้างแต่ก็ไม่หวั่น

ตอนนี้คุณตาไม่ค่อยสบายอยากจะไปดูแลมาก แต่ติดงาน จะพยายามกลับบ้านไปดูแลท่านให้มากที่สุด
(^-^) คิดถึงพ่อจัง ไม่ได้เจอเป็นสิบปี ในที่สุดก็อาจจะมีโอกาสได้เจอ แล้วเราจะทำตัวยังไงหล่ะ

พึ่งนึกได้...

เฮ้อ....ผ่านไปอีกแล้วกับงานที่แสนจะเหน็ดเหนื่อย รับรายงานตัวนักศึกษาใหม่ เด็กๆ หน้าตาสดในน่ารักเชียว นึกถึงตอนเป็น freshy ใหม่ๆ...อิอิอิ เหนื่อยเหมือนกันนะเนี่ย ทำงาน 7 วันเต็ม ไม่ได้หยุดเลย แต่ก็ลาพักร้อนได้ 15 วันต่อปี เงินเดือนก็ไม่ได้มากมายอะไร อยากหางานใหม่แต่เดี๋ยวนี้ก็หายากเหลือเกิน คนตกงานก็เยอะ สู้ๆๆๆ...น๊อตเอ๋ย เพื่ออนาคตจะได้สบาย เจอเพื่อนๆ ด้วยนะวันที่รับรายงานตัวน่ะ เจอต้อมน้อยด้วย ดีใจที่เจอเพื่อนๆ อีก แต่ไม่ค่อยได้คุยกันมากเพราะต่างคนต้องทำงาน ต้อมมันทำงาน Bank กรุงศรีน่ะ เห็นบอกว่าเครียดอยู่เหมือนกัน แล้วก็เจอกลางอีกคน คนนี้เขาเป็นแม่คนละ ลูกได้ขวบกว่า แต่คุยกันไม่กี่คำเองเพราะต้องรีบทำงานต่อ เป็นคุณแม่คนสวยเชียว นี่ก็จะนัดเจอกันวันที่ 11 พ.ค. นี้แล้ว ตั้งใจจะไปให้ได้ แล้วเจอกันนะจ๊ะเพื่อนๆ BC รุ่น 42 ทุกคน เนี่ยนะ...น้ำหนักเหลือ 40 กิโลเอง ทำไงให้อ้วนดีนะเนี่ย

อยากลาพักร้อนจริงจริ๊งงงงงงงงงง......ลืมไปว่าตัวเองมี board ส่วนตัวไว้




11