แสนจะวุ่นวาย

เมื่อวาน (8 พ.ค. 49) วุ่นแต่เช้าเลย เป็นวันวุ่นๆ อีกวัน สายๆ ไปทำธุระให้คนรู้ใจ ยังทำเรื่องให้ได้ไม่กี่นาทีหัวหน้าใหญ่ที่ทำงานก็โทรตามอีก ตกบ่ายต้องไปบันทึกรายงานการประชุมด้วย แถมโดนตัวบุ้งคันเป็นผื่น โฮ...แต่ก็ผานมาได้ด้วยดี เจอเรื่องหลายอย่างต้องคอยแก้ปัญหา ทำให้รู้จักคิดมากขึ้น เพิ่มความรอบคอบให้ตัวเอง และที่สำคัญได้ช่วยเหลือคนข้างกาย ถึงจะเจอปัญหาบ้างแต่ก็ไม่หวั่น

ตอนนี้คุณตาไม่ค่อยสบายอยากจะไปดูแลมาก แต่ติดงาน จะพยายามกลับบ้านไปดูแลท่านให้มากที่สุด
(^-^) คิดถึงพ่อจัง ไม่ได้เจอเป็นสิบปี ในที่สุดก็อาจจะมีโอกาสได้เจอ แล้วเราจะทำตัวยังไงหล่ะ