อุ้มรัก...

ดูละครแล้วย้อนดูตัว หลายๆ อย่างที่บางคนว่าเป็นละครน้ำเน่า แต่มันก็มาจากชีวิตจริงทั้งนั้น ดูแล้วก็รู้สึกอยากจะมีเจ้าตัวเล็กๆ กับเขาบ้าง แต่อะไรๆ ก็ยังไม่เข้าที่เข้าทาง ดูเคนดูแลแอนน่ารักจังเลย ดูแลสารพัดเรื่อง ชอบเวลาเคนอ่านหนังสือให้แอนฟัง แต่เราดิ...ดันเป็นคนอ่านให้ใครบางคนฟังซะนี่...แฮ่ๆๆ แต่ก็ดีนะ...เพราะมันเป็นสิ่งที่บอกว่าเขารับฟังในสิ่งที่เราพูดเสมอ นั่งดูไปน้ำตาก็ไหล ดันมาว่าเราว่าเป็นเด็กขี้แง...ก็คนมันซื้งนี่นา ตัวเองก็เห็นอมยิ้มเหมือนกันแหละน่า

ชีวิตช่วงนี้ถือว่ามีความสุขดีจัง มันก็คงสลับกันไปเนาะ แต่เวลาเจอเรื่องแย่ๆ รู้สึกไม่ดีเลย ตั้งแต่คุณตาเสีย น้องชายสร้างปัญหา โชคดีที่มียาย แม่ และคนในครอบครัวที่คอยให้กำลังใจเสมอ รวมทั้งอีกหนึ่งกำลังใจจากใครบางคนด้วย ขอบคุณจริงๆ ที่สำคัญคือเพื่อนๆ ที่ทำให้ยิ้มได้เวลาไม่สบายใจ ถึงแม้บางเรื่องราวจะไม่ได้ส่งข่าวให้รู้ แต่ทุกครั้งเมื่อพบเจอ ก็จะถามไถ่อยู่เสมอว่าสบายดีรึเปล่า เป็นยังไงบ้าง แค่นี้...ก็บ่งบอกให้รู้แล้วว่าเพื่อนยังห่วงใยกันเสมอ

วันนี้...ดูแลคนที่เรารักรึยัง แล้วดูแลเขาได้ดีแค่ไหน อย่าคิดว่าจะทำพรุ่งนี้ ทำซะตอนนี้เลยนะ