Dreams...come true!!!

2008-01-24T15:36:00.000+07:00

Test.....

ไม่ได้เข้ามาเขียนนาน กว่าจะผ่านขั้นตอนใหม่ๆ แทบตายแน่ะ
ทดสอบหน่อยจ้า

....

2008-01-23T14:52:00.000+07:00

The first of 2008...

หายไปนานนนนนนนนนนนนนนนนน....มาก
หลายเดือนแล้วที่ไม่ค่อยได้มาเขียนเรื่องเรื่อยเปื่อยในบล๊อคของตัวเอง ห่างหายไปนาน เจอเรื่องราวเยอะแยะมากมายเลยหล่ะ ที่สำคัญตอนนี้ก็ได้เปลี่ยนตำแหน่งงานแล้วด้วย แต่ก็เป็นงานที่ต้องรับผิดชอบมากขึ้น แล้วก็ทำงานหนักขึ้นด้วย

จากประชาสัมพันธ์แสนน่ารัก...กลายเป็นฝ่ายจัดทำข้อสอบซะละ

เฮ่อๆๆ...ที่จริงแล้วปรึกษาผู้ใหญ่แล้วขอเปลี่ยนเองแหละ เพราะทำประชาสัมพันธ์มา 3 ปีแล้ว พอดีมีพี่เขาลาออก ก็เลยขอทำแทน แต่รับน้องมาใหม่เราก็คิดว่าเรายังน่ารักที่สุดในตึกอยู่...55555

ต้องจัดทำข้อสอบแล้วก็จัดทำการจัดส่ง ขนข้อสอบเองด้วย เหนื่อยเหมือนกัน คิดผิดคิดถูกนะเนี่ย แต่ก็ดีไปอย่างคือไม่ต้องเจอคนตลอดเวลา มีเวลาได้อยู่คนเดียวบ้าง เพราะห้องประชาสัมพันธ์วุ่นวายเหลือเกิน โทรศัพท์ตั้ง 3 สาย รับติดต่อคนอีก

ขอให้การทำงานชิ้นนี้ผ่านไปด้วยดีเถ๊อะ...

เพื่อนๆ ที่ไปเที่ยวเขาใหญ่น่ะ เมื่อไรจะเอารูปมาให้ดูสักทีนะนี่
ไอ้ลิง ไอ้ปลาทอง บุ๋ม แต นุก แล้วก็อีกหลายๆ คน ขอโทษที่จะไม่หมดนะ
คิดถึงมากๆๆๆๆ
เพื่อนๆ DS 1998...

2007-10-05T08:50:00.000+07:00

คิดถึง...

หน้าหนาวใกล้มาอีกแล้ว คิดถึงหลายๆ อย่างที่ผ่านมา โดยเฉพาะเพื่อนๆ และคนเคยคุ้นเคย เรื่องบางเรื่องก็พิสูจน์ให้เรารู้ว่า เราเป็นคนยัง สอนให้รู้จักคิด อดทน มั่นคง จริงจัง ร้องให้ ดีใจ รอยยิ้ม

ขอให้รู้จักอดทน เข้มแข็ง แก้ไขปัญหาด้วยปัญญา และสติ...^-^

2007-08-21T13:54:00.000+07:00

what is it...

อะไรกันนี่ ทำไมเราเข้าไปโพสต์ของอุ๋ยไม่ได้เลย มันบอกว่ารหัสไม่ถูกต้อง ทั้งๆ ที่ก็เข้ามาอัพบล๊อคของตัวเองได้
อุ๋ย....ช่วยเราด้วยดิ ไม่รู้ทำไมมันไม่ได้อ่ะ แย่จัง

(T-T)...ฮือๆๆๆ

ฟ.ฟัน

2007-08-06T10:55:00.000+07:00

พระเจ้า....

ชีวิตนี้ไม่เคยคิดว่าตัวเองต้องถอนฟันคุดออก เพราะตอนแรกตั้งใจไปตรวจฟันที่เคยอุดไว้เฉยๆ คุณหมอใจดีก็ดูให้ บอกว่าไม่ปัญหาอะไร แต่มีอยู่ซี่นึงนะที่น่าสนใจ ตายละเรา...ใจคอเริ่มไม่ค่อยดีแล้วววววววว

คุณหมอให้

เอ็กซ์เรย์ ปรากฏว่าฟันคุดซึ่ล่างมันขึ้นเป็นแนวนอน ชนกับฟันซี่ถัดมาพอดี หมดให้ถอนออก แต่ต้องนัดเอา เพราะหมอที่มีอยู่ตอนนี้ถอนไม่ได้ ต้องเป็นหมอที่เรียมาเฉพาะทาง เพราะถ้าไม่ถอนอีกหน่อยจะเจ็บ แล้วก็ฟันจุผุ แต่ฟันคุดวี่บนออกพ้นมาแล้ว ก็แนะนำให้ถอนเหมือนกัน เลยตัดสินใจถอน

วันก่อนหมอนัด เหมือนคนบ้า กลัวมากกกกกกกกก... พอวันนัดมาถึงไปถึง คุณหมอก็ตรวจดูแล้วก็ฉีดยาชาให้ ตกใจหมดเพราะหมอดันจะถอนซี่บน และผาซี่ล่างไปพร้อมกัน เราบอกว่าจะถอนซี่เดียว หมอก็บอกถอนทีเดียวเจ็บทีเดียวไปเลย เอาวะ...

ถอนไปก็ร้อง (เบาๆ)ไป แต่นำตาไหลไม่หยุดเราะมันเจ็บมาก ประสบการณืที่แสนจะเลวร้าย เย็บแผลไป 3 เข็ม คางบวมไป 3 วัน กินข้าวก็กินไม่ค่อยได้ พูดก็ไม่ได้ แถมโดนว่าเป็น...ไอ้เหลี่ยมอีก เพราะคางบวมมากเลยอ่ะ

ตอนนี้ก็ดีแล้วหล่ะ มายก้อดดดดดดดด...น่ากลัวมาก แต่พอถอนเสร็จก็รู้สึกดี เพราะไม่ต้องกังวล...เย้ๆๆๆ

2007-06-24T10:38:00.000+07:00

บทเรียน...ที่หาค่าไม่ได้

ที่จริงเรื่องนี้ก็เป็นความผิดของเราส่วนหนึ่ง ที่ดูแลน้องหมาไม่ค่อยดี ก็เรื่องที่โลกเรามันร้อนขึ้นทุกวันนี่แหละเป็นเหตุให้เจ้ากะทิ น้องหมาพันธ์ปั๊กของเราเกือบตาย เมื่อวานเชียงรายอากาศร้อนมาก มิน่า...ต่างประเทศคนถึงได้ร้อนตายกันหลายคน เราเองก็ผิดที่ดันลืมเอาน้ำใส่ให้มันไว้กิน คุณชาย(คนของใจ)เขากลับบ้านไปก่อน บอกว่าเห็นมันแลบลิ้นเป็นสีออกเขียวๆ เหมือนเนื้อหมูที่มันเสีย ตามันค้าง ขาเกร็ง ตัวร้อนอย่างกับไฟ เลยรีบเอาน้ำมาลูบให้มัน มันรู้ตัวบ้างไม่รู้ตัวบ้าง ตัวอ่อนปวกเปียก เห็นไม่ค่อยดีเลยพาไปไว้ที่คลีนิค

เราไม่รู้เรื่องเลย กลับบ้านเกือบหกโมงเย็น คุณชายโทรมาบอกเลยรีบไปทันที ภาพแรกที่เห็นขาของมันโดนเข็มสายน้ำเกลือพันไว้ ให้ออกซิเจน มีสายยางสอดเข้าท้อง นอนตาค้าง คุณหมอเอาถุงเย็นประคบไว้ หมอบอกว่าตอนที่คุณชายพามาตรวจใหม่ๆ อุณหภูมิสุงเกือบ 150 เป็นภาวะเหมือนอาการโคม่าของคนเรา จะร้องไห้ก็ต้องกลั้นเอาไว้ สงสารมันมาก เรียกมันก็ไม่ขาน เพราะโดนยา และมีอาการสลบไม่ได้สติ

จนคลีนิคปิดเกือบ 3 ทุ่ม ก็ยังไม่ดีขึ้นเลยต้องอาศัยคลีนิคคุณหมอใจดีฝากไว้ที่คลีนิคทั้งคืน คอยโทรไปถามทุกๆ ชั่วโมง จนเกือบเที่ยงคืนโทรไปอีกที หมอบอกว่าตาเริ่มกระพริบ ผงกหัวได้นิดหน่อย ผาวนาให้มันไม่ตาย เพราะหมอบอกว่าอาทิตย์ก่อนก็มีหมาพันธ์ปั๊กเหมือนกันเป็นแบบนี้ แต่ว่ามันตาย กลัวจัง....

จนเช้าคลีนิคเปิด 9.00 ลางานไปดู มันผงกหัวกินน้ำ กินอาหารเหลวได้ ดีใจมาก รีบเข้าไปมัน เรียกชื่อมัน...มันก็เหมือนสลึมสลืออยู่ สักพักมันเห็นหน้ามันก็เดินมาหา สังเกตุเห็นเหมือนน้ำตามันไหลเลย ดีใจมากๆๆๆๆๆ

จากนี้คงจะรอบคอบมากขึ้น นี่ถ้าเป็นคน...ถ้าเกิดอะไรมากกว่านี้ เราคงเสียใจมาก

ถึงจะเป็นแค่หมา 4 ขา แต่ก็เป็นสิ่งมีชีวิตเหมือนเรา

แต่ดีใจที่สุดเลยยยย

^^...

2007-06-11T16:39:00.000+07:00

Come bake to school...

เปิดเทอมมาได้ 1 อาทิตย์ เหนื่อยสุดๆ อยากเปลี่ยนงานใหม่มากๆๆๆ แต่ไม่รู้จะทำอะไรดี รอสัมภาษณ์งานอยู่หลายที่ แต่เขายังไม่เรียก
กลับบ้านต้องกินพาราก่อนนอนเกือบทุกวัน กินบ่อยก็ไม่ดีอีก เมื่อไหรจะเข้าช่วงปลายเทอมซะที จะได้เพลาลงบ้าง
จะอดทนไว้ให้ได้...สู้ๆๆ

ขอบคุณคนข้างๆ ที่คอยปลอบใจ แม้จะขี้แยบ่อยๆ ก็ตาม
^^

2007-05-27T10:46:00.000+07:00

ใกล้แล้ว...

เกือบจะสิ้นเดือน พ.ค.แล้วสิ นั่นหมายถึงจะเปิดเทอม
ความวุ่นวายก็จะมาเยือนเราอีกแล้วววววววววววววววววว
เพราะว่าทำงานอยู่ส่วนกลางของมหาวิทยาลัย เลยต้องรับติดต่อนักศึกษาตลอด
บางคนก็พูดรู้เรื่องบ้างไม่รู้เรื่องบ้าง
แต่ก็ต้องสู้ต่อไป...โย่วๆๆๆ

เห็นเพื่อนอุ๋ยไปเที่ยวต่างปะเตด...ว้าวววววววว
น่าอิจฉาจัง

รักษาสุขภาพด้วยนะ...เห็นเที่ยวบ่อยจัง
^^

2007-05-16T13:29:00.000+07:00

ไปแอ่วลาว 2..

ถึงลาวแล้วก็ไปเที่ยวตามโปรแกรม น้ำตก ถ้ำ แล้วก็วัดต่างๆ ในลาว
น้ำตำสวยมาก น้ำยังเป็นสีเขียวใสและเย็นชื่นใจ

มีคนมือดี(เราเอง)แอบถ่ายสาวๆ ฝรั่งว่ายน้ำ โต้...โต

วังเก่าของลาวนะเนี่ย

ตกเย็นก็มีบายศรีสู่ขวัญให้ด้วยนะ

วิวสูงเมืองลาวจ่ะ

ทริปนี้ก็สนุกดีนะ แต่ร้อนมากเกือบเป็นลมหลายคน ตอนเย็นก็มีเดินตลาดมืด ของก็เหมือนๆ ไนท์บาซ่าของทางเหนือนี่แหละ ที่สำคัญไปเที่ยวเทคลาวด้วย ตลกดีแต่ก็สนุก เพราะเขายังจับคุ่เต้นรำอยู่เลย เต้นเป็นจังหวะๆ มีทั้งเด็กตัวเล็กๆ จนถึงรุ่นยายก็ยังเที่ยวกันอยู่เลย แต่จะเปิดไม่เกินเที่ยงคืนเท่านั้น อาหารก็เน้นไปทางผัก แต่จะจืดๆ หน่อย สู่บ้านเราไม่ได้ และทีเด็ดคือส้มตำ ทุกคนหวังจะได้กินปลาร้าลาวอร่อยๆ ที่ไหนได้ส้มตำไม่มีปลาร้าสักตัว เขาบอกว่าลาวไม่นิยมเอาปลาร้ามาใส่ส้มตำ โธ่เอ้ยยยยยยยยยย.........

ไว้คราวหน้าไปแอ่วที่ไหนจะมาเล่าให้ฟังนะจ๊ะ...

เสียดายไม่ได้ไปทะเลกับเพื่อนๆ ฮือๆๆ......

2007-05-16T11:06:00.000+07:00

ไปแอ่วเมืองลาว 1...

ตอนปลายเดือนเมษายน ต้องอดไปเที่ยวทะเลกับอุ๋ย วุ้น แล้วก็ไอ้ลิงหน่อง โครตเสียดายเลยเรา...เพราะเราต้องไปเที่ยวลาวกับที่ทำงาน อากาศร้อนมาก รู้งี้ไปเที่ยวกับเพื่อนก็ดี แต่ก็ไปไม่ได้หรอกเพราะถ้าใครไม่ไปกับที่ทำงานต้องอยู่เฝ้าสำนักงาน ฮือๆๆๆ...ใจร้ายจัง

ต้องเดินทางไปตอนเย็น เพระต้องไปนอนค้างที่เชียงของ 1 คืน โรงแรมเป็นห้องเตียงคู่ เห็นว่าประมาณ 600 บาท/คืน

ตืนเช้าก็ต้องนั่งเรือไปทั้งวัน ร้อนมากเลย ไกด์บอกว่าต้องเตรียมเสื้อกันหนาวมาด้วย ที่ไหนได้แดดร้อนสุด ตั้งแต่ 8.30-19.00 ตลอดทางก็เบื่อๆ แต่โชคดีที่พี่ๆ ที่เป็นเจ้า(มือ)ทั้งหลาย เตรียมอุปกรณ์ต่างๆ ไปด้วย เสียไปประมาณ 30 บาท ดูท่าทางไม่รุ่งก็เลยเลิกเล่นไป

สองสาว

3 หนุ่ม 3 มุม

2007-05-16T09:24:00.000+07:00

กลับมาแล้ว

หลังจากไม่ได้มาอัพเดทบล๊อคอยู่นาน เพราะต้องสมัครเป็นสมาชิกของ Google ก่อน กว่าจะเข้าได้แทบแย่แน่ะ ลองเทสดูก่อนนะแล้วจะมาบอกเล่าข่าวสารกันใหม่จ้า

...^^

2007-01-14T15:17:00.000+07:00

Friends...!!!

รูปนี้มีโอกาสได้เจอกันตอนลอยกระทงปี 49 พอดี พยายามเอารูปลงตั้งนานแล้วหล่ะ แต่ไม่สำเร็จ คราวนี้เอาลงได้ดีใจจัง เพื่อนอุ๋ยเราคนนี้ไงที่เล่าขานให้ฟังกันบ่อยๆ ว่าเป็นนางฟ้าอยู่การบินไทยไง...นางฟ้าซุ่ม(ซ่าม) 555

ส่วนเจ้า 2 คนนี้ก็คือเจ้าปลาทองกับไอ้ลิง คงดูออกนะ คนไหนลิง คนไหนปลาทอง

คิดถึงๆๆ
....
...
..
.

2007-01-14T11:02:00.000+07:00

เจ้ากะทิน้อย...

กะทิเจ้าหมาหน้าบูดของเราตัวนี้ มันเกิดเจ้ากะทิน้อยวันจันทร์ 25 ธันวา 49 เป็นวันคริสมัสต์พอดี เราเลยต้องลางานมาเฝ้ามัน ครอกนี้เป็นครอกที่สามแล้วหล่ะ สองครอกที่ผ่านมามันก็เกิดตอนกลางวันนะ แต่คราวนี้ดันเกิดตอนตี 5 หนาวสุดๆๆ ต้องตั้งเตาผิงไฟให้มัน กว่าจะออกหมดครอกตั้งบ่าย 2 มีทั้งหมด 8 ตัวเลยนะเนี่ย

นี่ก็เป็นรูปที่เอามือถือไปจ่อหน้ามัน ท่าทางมันหวงลูกน่าดู แต่ไม่กัดนะ ก็มีส่งเสียงคำรามนิดหน่อย เพราะเจ้าหมาตัวอื่นมันมามุงดูกันใหญ่ โดยฉพาะซาร่า หมาพันธ์ล๊อตไวเลอร์ เป็นยายแล้วหล่ะ มันไม่ดุแถมใจดีด้วย

มัอยู่ดึกวันนึงได้ยินเสียงเจ้ากะทิน้อยร้องเสียงดังมาก เลยออกมาดู เอาไฟฉายมาส่อง ตกใจหมดเลย เพราะเจ้าซาร่ามันคาบน้องหมาน้อยเรามากอดไว้ที่อก นึกว่ามันเอามากัดเล่น แต่ที่ไหนได้ตูดน้องหมาเรามีแต่น้ำลายเต็มไปหมด สงสัยเจ้าหมาแก่อยากจะมีหลาน มีลูกเอาไปกอด เฮ้อ...โล่งอก

แต่ไม่รู้ว่าเกิดอะไร ลูกหมาเราทะยอยตายทีละตัว จนตอนนี้เหลือแค่ 2 ตัวเอง สงสารมันมาก สงสัยปีก่อนไม่ได้ฉีดวัคซีนให้เจ้ากะทิ ลูกเลยไม่แข็งแรง ตาย 4 โดนแม่มันทับตายอีก 2 จ๋งจ๋ารจัง

ตอนนี้ลูกหมา 2 ตัวที่เหลือก็อ้วนกลมน่ารักเชียวหล่ะ
ไว้จะเอารูปมาอวดนะจ๊ะ
ขอไปให้นมน้องหมาน้อยก่อน เพราะตอนนี้แม่มันไม่ค่อยมีน้ำนมแล้ว

....
...
..
.

2007-01-05T08:33:00.000+07:00

Happy New Year 2007...

ไม่ได้มาเข้าเขียนเลย งานเยอะเหมือนกัน ปีใหม่ก็ขอให้ทุกคนมีความสุขในทุกสิ่งนะจ๊ะ

แล้วก็อย่าลืมดูแลคนที่เรารักด้วย พ่อแม่พี่น้อง ปู่ย่าตายาย เพื่อนๆ แล้วก็คนข้างๆ ด้วยนะ...อิอิอิ

สวัสดีปีใหม่จ้า...

00000
0000
000
00
0

2006-12-26T16:19:00.000+07:00

คลอดแล้ว....

ปีนี้เชียงรายหนาวช้ามาก ที่จริงตุลาก็น่าจะหนาวแล้วนะ แต่นี่มาหนาวเอาต้นเดือนธันวานี่เอง จะหนาวก็หนาวมาทีเดียว มีคนที่สำนักงานไม่สบายไปหลายคนเลย ต้องดูแลสุขภาพกันหน่อยไม่งั้นแย่แน่ๆ

หลังคริสต์มาสอีฟ เช้าตรู่วันที่ 25 ธันวา ประมาณตี 5 เป็นเวลาที่บางคนอาจจะต้องทำงานอยู่ พ่อค้าแม่ค้าไปตลาดแต่เช้า แต่สำหรับเราทำงานตอนกลางวัน ตี 5 ก็น่าจะเป็นเวลาที่ซุกตัวในผ้าห่มอุ่นๆ แต่ก็มีเสียงตะโกนจากหน้าประตูห้อง ให้รีบมาดูอะไรหน่อย มันออกมาแล้วววววววววววว

เจ้ากะทิ (คงจะพอเหมือนแม่มะลิของคุณทองแดงได้นะ...อิอิอิ) หมาน้อยพันธุ์ปั๊กของเรา ดันออกเจ้าตัวน้อยมา 1 ตัวแล้ว สงสารมันมากเพราะอากาศเย็น ต้องจุดไปในเตาผิงไฟให้มันกับลูก วันนั้นก็เลยต้องลางานทั้งวัน กว่าจะออกมาหมดครอกก็เกือบบ่ายโมงแล้ว มีตั้ง 8 ตัว ไม่รู้มันอุ้มท้องมาได้ไง ขนาดแม่เราอุ้มท้องคนเดียวก็เหนื่อยจะแย่ แต่ว่ามันมีลูกสาวตัวเดียวเองอ่ะ ตัวมันสั่นไปหมดเบ่งแต่ละทีก็สงสารมาก หาข้าวหาน้ำให้มันกินทั้งวัน เพราะมันใช้พลังมาก นี่ก็เป็นครอกที่สามแล้วหล่ะ เมษาปีหน้าก็จะได้ 3 ขวบแล้ว

กะทิมันเป็นหมาน่ารัก พูดก็รู้เรื่อง บางทีดื้อก็โดนตีบ้าง มีวันนึงย่าบอกว่าเวลารถไปติมวอลล์มาหน้าบ้านมันจะร้องเพลงไปด้วย (ก็หอนนั่นแหละ...บรู้วววว) วันนั้นวันหยุดเลยอยู่บ้านทำโน่นนี่ อยู่ดีๆ มันก็หอนขึ้นมาอยู่ตัวเดียว เพราะตอนนี้มีหมาตัวอื่นด้วยรวม 5 ตัวที่เลี้ยงอยู่ สักพักก็ได้ยินเสียงรถไอติมมาจริงๆ หัวเราะกันทั้งบ้าน เพราะทุกทีย่าอยู่บ้านคนเดียว จะรู้หมดว่ามันเป็นยังไงบ้าง เจ๋งไปเลย......

นี่ก็ต้องกลับไปทำข้าวให้มันกิน ทำทั้งกับข้าวคนกับข้าวหมาด้วย แต่ก็สนุกดีนะ

.........
.....
..

2006-12-14T14:14:00.000+07:00

HBD...

ตื่นแต่เช้าไปตักบาตรที่ตลาด สายๆ กำลังถึงประตูจะเข้าห้องทำงานพอดี มีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นมา เพื่อนเนกสุดหล่อ-ไปหมด เป็นเสียงแรกที่โทรมาอวยพร ให้วันนี้...วันเกิดของเรา จากนั้นทั้งวันก็เริ่มมีข้อความดีๆ และโทรศัพท์จากเพื่อนๆ ทั้งเพื่อนเจต ป้อง ดาว ไอ้ลิงหน่อง แล้วก็จากแม่และน้องที่บ้านดีใจจัง

แต่มันน่าน้อยใจ คนที่อยู่ใกล้ๆ ดันลืม...งอนแล้วด้วย สุดท้ายก็พาไปทานข้าว นั่งฟังเพลงเพราะกันจ๋องคน เขินเหมือนกันนะเนี่ย ที่จริงก็ไม่อยากให้คิดว่าสำคัญอะไร อยากให้เห็นว่าสำคัญทุกวันมากกว่า...555

ขอบใจทุกคนนะจ๊ะที่ยังจำวันเกิดเราได้
อยากทุกคนมีความสุขทุกวันนะ ไม่อยากให้ทำดีเพียงแค่มันเป็นวันพิเศษวันเดียว

^^...

2006-11-26T15:33:00.000+07:00

ชีวิตจริงหรือแค่นิยาย...2

จนวันหนึ่ง ทั้งคู่ได้มาพบกัน

ชาย...เจอหญิงคนที่ใช่ เหมือนคนที่เขาเคยไม่เลือกเธอและเสียเธอคนนั้นไปในที่สุด เขาหันมาทำตัวดี ไม่เที่ยวแตร่ คบเธอคนเดียวและเธอก็เข้าใจในทุกเรื่องที่เขาเป็น ดูแลทุกอย่าง ซึ่งเขาก็มีความสุขมาก ถึงจะแอบมองสาวอื่นบ้างแต่ก็ไม่คิดอะไร

หญิง...ไม่เคยรักใครแบบเขา คอยดูแลเอาใจใส่ และเขาก็ดีกับเธอ ถึงจะมีหึงหรือขึ้โมโหบ้าง แต่ทั้งคู่ก็ดูแลซึ่งกันและกันเป็นอย่างดี

จนผ่านไปได้ไม่กี่ปี ทั้งสองก็ยังรักกันดีอยู่ เข้าอกเข้าใจกันและคุยกันทุกเรื่อง ทุกครั้งจะมีเรื่องผู้หญิงที่เขายังมีความรู้สึกนั้นอยู่ ว่าอยากจะใช้ชีวิตแบบเดิมบ้าง และก็ไม่อยากเสียเธอไป และเธอก็เข้าใจ เพราะก่อนคบเขาเธอรู้ดีว่าเขาเป็นคนยังไง เธอเข้าใจหากเขาอยากจะใช้ชีวิตแบบนั้น แต่เขากลับรู้สึกสงสารเธอ และกลัวใจตัวเองจะหันไปทำแบบนั้นอีก ทั้งๆ ที่ไม่อยากให้เกิดเรื่องแบบเดิมซ้ำเก่า ที่เขาต้องเสียคนที่เขาคิดว่าจะอยู่ด้วยกันจนแก่เฒ่าไป ทั้งคู่คุยกันด้วยความเข้าใจ ไม่ได้ทะเลาะกันเรื่องอะไรทั้งนั้น แต่คุยเพื่อสร้างความเข้าใจ เธอร้องไห้ เขาจุกอก เพราะสงสารเธอจับใจ แต่ด้วยสันดารที่คงแก้ไม่หายซะแล้ว ที่อาจจะมีเจ๊าะแจ๊ะบ้าง ซึ่งเธอก็รู้ดี ข้อเสียของทั้งสองคนเข้าใจกันดีและยอมรับกันได้

เขาพูดว่า ถึงยังไงเธอก็คือหนึ่งในใจ ถึงจะมีเผลอไปก็ตาม สุดท้ายก็คือเธอเท่านั้น
แต่ข้อดีที่ทำให้อยู่ด้วยกันด้วยความเข้าใจ
ชาย...ขยันทำงาน รักครอบครัว เก็บเงินสร้างตัว ดูแลเธอยามป่วยไข้ อารมณ์ดี ทำให้เธอหายเครียด
หญิง...ดูแลเขาดีมาก เอาใจใส่ ใจเย็น เป็นแม่ศรีเรือนที่ดี เข้ากับครอบครัวเขาได้เป็นอย่างดี

หากเป็นบรรดาเพื่อนๆเรา จะคิดกันยังไง.....

2006-11-26T10:25:00.000+07:00

ชีวิตจริงหรือแค่นิยาย...1

หญิงชายคู่หนึ่ง มาจากคนละที่คนละทาง

ชาย...ใช้ชีวิตสนุกสนาน กินเที่ยว และที่สำคัญชอบเรื่องสาวๆ เป็นชีวิตจิตใจ แต่ก็เลือกผู้หญิงที่ดีเท่านั้น พวกชอบมั่วไม่สน เป็นคนสะอาด รู้จักอดออม ขยันทำงานเป็นที่สุด เพราะชีวิตไม่ได้สบายตั้งแต่เล็ก ต้องทำงานหาเงินใช้เอง จนพอมีพอกินเหมือนคนอื่นเขาบ้าง เป็นคนอารมณ์ดี อัธยาศัยดี เฮฮา เป็นที่รักของเพื่อนฝูงและคนที่อยู่ใกล้ชิด แต่ถ้าโมโหแล้วก็อย่าหวังจะเข้าใกล้ได้ รักครอบครัวแต่ก็ไม่คุยกัน ประมาณว่ารักนะแต่ไม่แสดงออก คุยกันได้ไม่กี่คำก็อาจจะมีการทะเลาะกันได้

เรื่องความรัก...ผ่านรักมามากมาย แต่ไม่เคยจริงจังกับใคร ไม่ค่อยแคร์ความรู้สึกใคร หัวสมัยใหม่ คบได้ก็คบแต่ถ้าคบกันแล้วไม่มีความสุขก็เลิกกันไป เคยพบคนที่ใช่อยู่ครั้งนึง เขาไม่ได้เลือกเธอแต่เลือกเอาคนที่เอาใจเก่งกว่า จนในที่สุดถึงได้รู้ว่าได้เสียสิ่งที่ดีที่สุดไป

หญิง...เรียนจบมัธยม จบมหาวิทยาลัย แล้วก็เข้าทำงานบริษัทเอกชนแห่งหนึ่ง เป็นน้องใหม่ไฟแรง ขยันทำงานเป็นที่รักของเจ้านาย และเพื่อนร่วมงาน หน้าตาก็ถือว่าเข้าข่ายดูดี มีคนมาชอบเยอะ แต่ไม่เคยคิดจะจริงจังกับใคร เคยมีความรักแบบหนุ่มสาวมาบ้าง นิสัยน่ารัก คุยเก่ง เป็นมิตร ยิ้มแย้มแจ่มใส แต่ถ้ามีปัญหามักไม่ค่อยพูดกับใคร จะอยู่นิ่งๆ บางครั้งก็ดูไม่ค่อยมั่นใจในตัวเอง เป็นคนใจเย็น สุขุม อยู่กับตายายเพราะพ่อแม่แยกทางกัน ทำงานเป็นหลักและเฮฮากับเพื่อนๆ บ้างบางโอกาส

เรื่องความรัก...ไม่ได้คิดจริงจังกับใคร อ่อนไหวง่าย เป็นคนโมนติกน่าดู เพราะมักจะอะไรให้กับคนที่รู้สึกดีๆ ให้อยู่เสมอ เช่น ส่งดอกไม้ อัดเพลงให้ ดูๆ ก็มีความสุขดีจัง

2006-11-12T09:56:00.000+07:00

เพื่อนรัก...เพื่อนเก่า

ไม่เจอกันนานแล้ว สำหรับเพื่อนรักคนนี้ นักเจออุ๋ยตอนวันลอยกระทง เพราะปีนี้อุ๋ยไปเป็นนางฟ้าการบินไทย (พูดซะหรูเลยแฮะ...) โชคดีที่ปีนี้ได้บินมาที่เชียงราย ตอนแรกจะนัดกันทานข้าว แต่เพื่อนอุ๋ยต้องไปกับพักพวก เลยได้คุยกันแป๊บเดียว อุ๋ยพักที่โรงแรมดุสิต ดูอุ๋ยผอมไป แต่ก็ดูสวยขึ้น...อือ...สวยก็สวย

ถ่ายรูปก็ไม่มีคนถ่ายให้ ต้องถ่ายกันเอง เลยออกมาสวยน้อยกว่าตัวจริง ฮ่าๆๆ
อุ๋ยก็เป็นยัยตาโตเหมือนเดิม ส่วนเราก็เป็นยัยไฝ ที่เคยหัวฟูก็อยากดูดี เลยไปทำสวย แต่ก็ไม่สวยเท่าไหรแฮะ...

ถึงจะพูดกันไม่ค่อยสนิทมากเหมือนเดิม เพราะไม่ได้เจอกันนาน แต่อุ๋ยก็คือเพื่อนรักเราเสมอ

อ้อ...แล้วก็ขอบคุณมาที่ซื้อของมาฝากจากต่างประเทศนะจ๊ะ เพราะทุกทีที่ไปซื้อเองก็เป็นประเทศใกล้ๆน่ะ
เฮอะ...พา-ม่า...เจ้า

เอารูปลงไม่ได้อ่ะ...แง้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

2006-10-28T09:43:00.000+07:00

ท้อง...อีกแล้ว

ฮ่าๆๆๆ คิดอะไรกันอยู่เนี่ย ที่ว่าท้องน่ะ เจ้ากะทิ น้องหมาพันธุ์ปั๊กสุดที่รักของเราต่างหาก ได้ 2 ขวบกว่าๆ แล้วหล่ะ ตอนนี้มันกำลังจะมีน้องท้องสามแล้ว เวลาเกิดทีก็แสนเหนื่อย เพราะปากของเจ้าหล่อนกัดรกเอาลูกออกเองก็ไม่ได้ เลยต้องสวมวิญญาณหมอสัตว์ทำให้ คลอดเสร็จก็ต้องคอยดูแล หานมหาข้าวให้กิน เช็ดขี้เช็ดเยี่ยว เหมือนเลี้ยงเด็กเลย นี่ขนาดน้องหมานะเนี่ย ถ้าเป็นคนจะขนาดไหน คิดแล้วก็นึกถึงแม่จัง

ตอนนี้กลิ่นตัวเหม็นมากๆๆ เพราะเวลามันจะผสมพันธุ์ทีนึง กลิ่นจะฉุนสุดๆ มิเนเจอร์สีดำตัวผู้ที่บ้านอีกตัว ก็เหลือเกินไอ้เจ้านี่ วิ่งตามตูด เฝ้าหน้ากรง ต้องเฝ้ากันแบบตามแจเพราะถ้าผสมผิดพันธุ์ตายแน่ๆๆ

ไว้ถ้าออกลูกแล้ว จะเอามาให้ดูกันนะจ๊ะ...

2006-10-22T14:40:00.000+07:00

CRU - Chiangrai Rajabhat University

เปิดเทอมมาได้ 2 อาทิตย์แล้ว ห้องทำงานใหม่ก็เริ่มเข้าที่ แต่เหนื่อยน่าดูเชียว ก็สู้ๆ อยู่แล้วหล่ะ อากาศก็เริ่มหนาวแล้วนะที่เชียงรายน่ะ ทำงาน 7 วันเต็มกะว่าจะลาพักร้อนซะหน่อย จะไปเที่ยวสวนราชพฤกษ์ที่เชียงใหม่ ตอนนี้มีภาระงานเพิ่มอีก 1 อย่าง ต้องเป็นคณะกรรมการทำแผนการรับสมัครนักศึกษา ประมาณพวกกรตลาดประมาณนั้น วันก่อนไปประชุมที่ตึก 8 ชั้น อากาศเย็นมาก ก็ถือว่าได้ประสบการณ์ทำงานไปอีกแบบ เห็นว่าจะเชิญรายการดังๆ มาประชาสัมพันธ์มหาวิทยาลัย แต่ไม่รู้ว่าจะคืบหน้าหรืองานจะสำเร็จขนาดไหน ขอให้ไปได้สวยด้วยเถอะ...สาธุ

ถนนสายนี้...ในสวนสมเด็จย่า เคยวิ่งออกกำลังกาย เดินเล่นกับเพื่อนๆ ยังจำกันได้รึเปล่า

2006-10-16T17:06:00.000+07:00

เทอม 2/2549...

เปิดเทอมมาได้เกือบอาทิตย์แล้ว สุดแสนจะเหนื่อย จะเป็นแบบนี้ตลอดทุกๆ เทอม เพราะต้นเทอมนักศึกษาจะไม่ค่อยรู้ข้อมูลมากนัก ต้องถามพี่น๊อตประชาสัมพันธ์ผู้แสนสวย น่ารักและใจดีตลอด...เฮอะๆๆๆ

บางทีก็เก็บอาการไว้ไม่อยู่ เผลอพูดเสียงดังทำให้นักศึกษาไม่พอใจบ้าง ก็มันดันพูดไม่รู้เรื่อง ถามวนไปเวียนมา ไปถามเจ้าหน้าที่คนอื่นอีก ก็โดนเขาว่าแรงกว่าที่เราว่าอีก เฮ้อ...เขาน่าจะเตรียมตัวมาก่อน ว่าจะถามอะไร บอกอะไร พูดอะไร ก็เห็นใจนะ เพราะบางครั้งเขาก็ไม่รู้จริงๆ

วันก่อนมีนักเรียนพึ่งจบม.6 มาจากประเทศลาว แต่เขาพูดไทยอ่านไทยได้คล่องเลยหล่ะ แต่เขาเขียนไทยยังไม่คล่อง เป็นเด็กผู้ชาย ท่าทางเรียบร้อย แม่เขาเป็นคนไทย พ่อเป็นลาวโตที่ลาวแล้วอยากมาเรียนที่เมืองไทย เราก็บริการอย่างเต็มที่ เพราะเขาไม่ค่อยเข้าใจ มีน้องๆ จากเมืองจีนมาเรียนด้วย ช่วยอะไรได้ก็ช่วย แต่บางคนมันเกินจะห้ามใจ...ให้โมโห

เย็นแล้ว ต้องกลับไปซบอกอุ่นๆ เติมพลังที่บ้านซักหน่อย กิ้วๆๆๆๆ

^^...

2006-09-25T15:28:00.000+07:00

Fall In Love...

เปิดคอมพิวเตอร์วันนี้ทักทายกับเพื่อนเก่าทั้งหลาย ก็ไปเจอภาพๆ นึงที่ดูแล้วคนที่เอามาลงกำลังมีความรักซะแล้ว ก็เพื่อนหวิวของเราไง อย่าว่าเราเอาเพื่อนมาขายเลยนะ เพราะตอนนี้ดูเจ้าหวิวมันกำลังหน้าตาดูอิ่มเอม คงจะอินเลิฟสุดๆ มั้ง เป็นชายหนุ่ม...ขอไม่บอกชื่อละกันนะ เห็นว่ารู้จักกันมาพอสมควร แต่คงจะสนิทกันน่าดู...อิอิอิ

ขอให้เพื่อนสมหวังในความรู้สึกดีๆ ในครั้งนี้ พัฒนาไปในทางที่สุขสมหวังนะจ๊ะ เอาใจช่วย ถ้าเขาดีก็ดีใจด้วย ถ้าเขาแย่ก็ช่างเขา ตบหัวมันให้ผมกระเจิงไปเล้ยยยยย

ว่าแต่เพื่อนคนอื่นๆ เป็นไงกันบ้างน้อ

2006-09-23T10:26:00.000+07:00

NO.9
วันที่ 19 เดือนกันยายน(เดือน 9) ปี 2549

นั่งดูละครสัญญาแค้นแสนรัก ละครตลกดูแล้วผ่อนคลายจากการงานที่ทำมาทั้งวัน กับคนปากร้ายใจดีที่อยู่ข้าง กำลังดูเพลิน ประมาณสี่ทุ่มครึ่ง อยู่ๆ สถานีก็ตัดภาพเป็นเพลงและประมวลภาพของพ่ออยู่หัวของชาติไทย 5-10-20-30 นาทีก็แล้ว ก็ยังค้างอยู่อย่างนั้น ใจนึงก็คิด...เกิดอะไรไม่ดีรึเปล่า หรือพ่ออยู่หัวของเราทรงเป็นอะไรไปแล้วหรือนี่ ใจคอไม่สู้ดีเท่าไร จนประมาณห้าทุ่มก็มีข้อความขึ้นหน้าจอจนเกือบถึงเที่ยงคืน ว่า ขณะนี้ได้มีการยึดอำนาจจากรัฐบาลเรียบร้อยแล้ว โดยการนำของ พล.อ.สนธิ บุญยรัตกลิน ผบ.ทบ. ก็รู้แล้วว่าขณะนี้บ้านเมืองเรากำลังถึงจุดวิกฤตที่ไม่สามารถแก้ไขปัญหาได้นอกจากวิธีนี้ ภาพการเข้าเฝ้าพระเจ้าอยู่หัวที่ตำหนักจิตรลดารโหฐาน พระราชวังดุสิต เวลา 00.19 น.วันพุธที่ 20 กันยายน 2549 ถูกนำมาเผยแพร่ในวันถัดมา

หลังจากนั้นประชาชนทั่วไปก็ไม่ได้เกิดความกลัวหรือเป็นกังวลมากนัก เนื่องจากส่วนใหญ่เห็นด้วยกับการทำรัฐประหารในครั้งนี้ ภาพที่เห็นทำให้ทั้งชาวไทยที่อยู่ต่างจังหวัดอย่างเราๆ หรือชาวต่างชาติ ต่างอมยิ้มและอดสงสัยไม่ได้ว่า ทำไมภาพที่เห็นไม่มีแม้แต่เลือด การต่อสู้ เสียงปืน แต่กลับเป็นภาพที่ประชาชนต่างแห่แหนไปเก็บภาพถ่ายรูป จูงลูกเด็กเล็กแดงกันไป

ภาพพระสงฆ์ที่เดินบิณฑบาตผ่านหน้าบรรดาทหาร ต่างนอบน้อมตามประเพณีไทย ภาพเด็กนักเรียน ต่างตื่นเต้นที่ได้เห็นรถถังของจริง

ชาวบ้านใกล้เคียงต่างส่งข้าว ส่งน้ำ ขนมนมเนยให้บรรดาเหล่าทหารทั้งหลาย ทำให้รู้สึกดีใจ ปลื้มใจที่คนไทยรักและเอื้ออาธรต่อกัน ประเทศไหนก็ยังไม่เคยเห็นภาพแบบนี้เลย ภูมิใจที่ได้เกิดเป็นคนไทย

จากนี้ไปไม่รู้ว่าบ้านเมืองจะเป็นอย่างไร ขอแค่ได้คนดีมาปกครองบ้านเมือง ถึงจะไม่ดีที่สุด แต่ขอให้คนๆ นั้นที่จะมาเป็นนายกบ้านเรา รักชาติรักบ้านเมือง เคารพในระบบประชาธิปไตย และจงรักภักดีในสถาบันพระมหากษัตริย์ นี่คงเป็นสิ่งหนึ่งที่ทำให้พ่อเมืองของเรา พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ทรงสุขใจ

ภาพที่เอามาลงนี้อาจเป็นเพียงส่วนน้อย ยังมีอีกหลายภาพที่หาดูได้ทั่วไป คงทำให้คนไทยอย่างๆ เราปลื้มใจไม่น้อย

พล.อ.สนธิ บุญยรัตกลิน ถึงแม้จะไม่ค่อยคุ้นหน้าท่าน ดูภายนอกท่านเป็นคนหน้าดุไปหน่อย แต่ท่านก็คงใจดี มีระเบียบวินัย ความรับผิดชอบสูงมาก กล้าหาญ ท่านถึงได้ตัดสินใจทำการนี้ ถึงแม้ใครจะเป็นผู้สนับสนุนหรือให้คำแนะนำท่านทำการนี้ก็ตาม ขอเป็นคนหนึ่งที่จะจดจำชื่อท่านไปตลอด เพราะดีใจที่มีท่าน ที่ท่านได้ตัดสินใจทำเพื่อบ้านเมือง เป็นหัวหน้า เป็นผู้นำ

ผู้นำที่ยิ่งใหญ่ ขอสรรเสริญไว้ พล.อ.สนธิ บุญยรัตกลิน

2006-09-19T10:54:00.000+07:00

วันฝนพรำ...

วันนี้ฝนตกทั้งวันเลย ตกหนักซะด้วย ไม่รู้ว่าน้ำจะท่วมที่ไหนรึเปล่า อากาศเย็นๆ แบบนี้ ฟังเพลงแล้วทำงานไปด้วย เพลงก็เพร๊าเพราะ ซึ้งจัง...

ตอนนี้เป็นช่วงสอบของน้องๆ นักศึกษา ที่ทำงานเงียบผิดปกติ ไม่อยากนึกถึงช่วงเปิดเทอมเลย ยิ่งตอนนี้ย้ายห้องทำงาน ต้องคอยรับติดต่อนักศึกษาเอง ไม่มีคนคอยช่วยแล้ว แต่ก็ดีละจะได้ทำงานเก่งๆ หัวฟูกว่าเดิม

มีคนบอกว่า ผู้หญิงสักคนกว่าจะหามาเป็นคู่ชีวิตที่เข้าใจทุกเรื่องมันยากที่สุด อยากจะบอกว่าผู้ชายที่ผู้หญิงใฝ่ฝันก็ยากแท้ไม่แพ้กัน แต่ตอนนี้อยากให้รู้ว่าดีใจที่ได้ยินคำพูดและการกระทำหลายๆ อย่าง ที่ทำให้รู้ว่าสุขใจที่ได้ร่วมชีวิตกันขนาดไหน บางอย่างไม่ต้องพูดก็รู้สึกได้ บางทีที่ผิดใจกันก็ไม่อยากให้เป็นทุกข์ ปล่อยให้เป็นไปตามทางที่มันควรเป็น ทุกอย่างอยู่ที่ใจของเรา ทำทุกวันให้ใจเป็นสุข วันข้างหน้าก็ไม่กลัวอะไรทั้งนั้น เพราะทำทุกวันได้ดีที่สุดแล้ว

รู้ใช่มั้ยกว่าจะมีวันนี้ ฝ่าฟันอุปสรรคมาแค่ไหน ทั้งกายทั้งใจ

เพลงนี้เพราะจัง อยากให้ได้ยิน
http://bloggang.com/viewdiary.php?id=ruin&month=12-2005&date=28&group=1&blog=1

2006-09-14T10:59:00.000+07:00

TO BEGIN WINTER ...

เดือนกันยายน เกือบจะกลางเดือนแล้ว เชียงรายอากาศตอนเช้าเริ่มเย็นแล้วนะ บ่งบอกถึงฤดูหนาว ฤดูที่เราทำให้แม่ต้องทรทานมากที่สุด ก็ดันลืมตาดูโลกเดือนสุดท้ายของปีพอดี อากาศดีๆ แบบนี้ ใครที่เคยใช้ชีวติอยู่เชียงราย คงจะคิดถึงมันไม่น้อยเลยหล่ะ ตลาดบ้านดู่แถวม.ราชภัฏเชียงราย ถนนตอนเช้าโล่งดีจัง นกบินบนท้องฟ้าสีทองอมฟ้า มีพระเดินบิณฑบาต เด็กๆ รอรถไปโรงเรียน น้ำค้างบนยอดหญ้า เห็นแล้วสบายตาดีจริงเลย

ตอนนี้สิ่งที่อยากจะทำ คืออยากไปดูแลยายมาก เพราะตอนนี้ยายอยู่บ้านคนเดียว เจ้าหลานชายสุดที่รักก็ดันจะบวชเรียนซะนี่ สงสารแต่คุณยายจอมขี้บ่นของเรา คงเหงาน่าดู ทำได้แค่โทรหาไปคุยกับท่าน ตอนคุณตาเสียบ้านเราก็เคยถูกงัดครั้งนึง แต่โชคดีที่ยายตื่นมาได้ยิน เลยตะโกนให้คนช่วย มันเลยวิ่งหนีไป จะพามาอยู่ด้วยเราเองก็อาศัยเขาอยู่ สถานที่คับแคบ ถึงชวนมายายก็คงไม่มาหรอก เพราะในเมืองมันวุ่นวาย ไม่สบายใจเหมือนอยู่กับธรรมชาติ (จะว่าบ้านนอกก็ได้นะ...ไม่โกรธหรอก)

อากาศเริ่มหนาวแล้ว คงต้องเก็บเอาเสื้อผ้าหนาๆ ที่พักเก็บ กลับมาซักใหม่ให้กลิ่นหอม ไว้ใส่จะได้สบายตัว
ฮ้า...สูดลมหายใจลึกๆ เชียงรายนี่อากาศดีจริงเล้ยยยยยย...บ้านเรา

รักษาสุขภาพกันด้วยนะจ๊ะ...

2006-09-07T15:00:00.000+07:00

ที่ทำงานใหม่....

ไม่ต้องตกใจกันนะจ๊ะ ว่าเรานะเปลี่ยนงานอีกแล้ว แต่ว่าที่สำนักงานมีการปรับปรุงห้องทำงานใหม่ เราก็ได้ย้ายไปอยู่ห้องใหม่ ต้องปะทะกับนักศึกษาโดยตรงทั้งมหาวิทยาลัย ไอ้น๊อตเอ๋ย...ตายแน่ๆ แล้วนักศึกษาแต่ละคนก็อธิบายแล้วเข้าใจง่ายกันเหลือเกิ๊นนนนนนนน.... ห้องทำงานใหม่ย้ายไปอยู่ห้องด้านหน้าตึกสำนักทะเบียนห้องรองอธิการเก่า ก็ดูจะเป็นส่วนตัวมากขึ้นอ่ะนะ แต่ว่าพนักงานแค่ 2-3 คน ต้องรับปัญหานักศึกษาทั้งมหาวิทยาลัย แล้วมาแจงงานให้เจ้าหน้าที่ด้านใน ทีนี้แหละ กระดิกตัวไปไหนไม่ได้แน่ๆ เรา

แค่คิดก็เหนื่อยจะแย่แล้ว อยู่ที่นี่เกือบ 2 ปี แถมเรียนจบที่นี่อีกต่างหาก รวมก็ประมาณ 6 ปี รู้ดีว่าเป็นยังไง แต่ยังไงก็ต้องทน เพื่อเงิน...เงินเท่านั้น (เพื่ออย่างอื่นด้วยเฟ้ยยยยยย)

ไว้ห้องทำเสร็จจะถ่ายรูปมาให้ดูกัน เพื่อนๆ คนไหนแวะเวียนมาก็มาทักทายกันบ้างนะ บางทีเราก็ไม่ค่อยได้ติดต่อพวกแกเลย เพราะทำงาน 7 วันเต็ม พอได้หยุดก็อยากจะนอนให้หายเหนื่อย ไม่รู้ทำได้ไง อยากเปลี่ยนงานแต่ก็ไม่รู้จะไปไหน

ช่างเถอะ ทนๆ ไว้ก่อน สิ่งดีๆ คงเข้ามา เป็นกำลังใจให้ทุกคนนะจ๊ะ.....

2006-09-04T12:39:00.000+07:00

HOME....

ปีนี้ได้ส่งข้อความดีๆ รวมทั้งส่งเสียงกริ้งกร้างให้วันเกิดเพื่อนหลายๆคน การที่เราได้ทำแบบนี้ถึงแม้จะเป็นเรื่องเล็กน้อย แต่คนที่ได้รับคงหัวใจพองโดเชียวหล่ะ เหมือนเพื่อนอุ๋ยของเรานี่ไง สิ้นเดือนสิงหาคมเป็นวันเกิดของมัน โทรหาก็ไม่ได้เพราะเป็นช่วงเปลี่ยนสัญญาณเพื่อใช้ 08 นำหน้าเบอร์โทร เลยส่งข้อความไปให้แทน

ชีวิตช่วงนี้ราบเรียบไม่สุขหรือทุกข์มากจนรับไหว นี่ก็จะไปลงสนามสอบภาค ก ของ กพ. ที่เชียงใหม่ พยายามหางานที่มั่นคงให้ตัวเอง เพื่ออนาคตของตังเองและครอบครัว

งานที่ทำตอนนี้ก็ดีนะ แต่บางทีก็ว่างเกินไป งานราชการก็งี้แหละ แต่เราไม่ได้บรรจุเพราะไม่มีตำแหน่ง ต้องไปหาที่สอบเอาเอง ไม่อยากไปไกลบ้านมากนัก เพราะตอนนี้ยายแก่มากแล้ว ได้กลับไปหาประมาณเดือนละครั้งเอง คงหนีไม่พ้นเชียงรายแล้วเรา แต่อยู่ที่นี่ก็ดีแล้ว ไม่ต้องไปเหนื่อยอยู่ต่างถิ่น แถมอันตรายรอบตัว

เพื่อนที่อยู่ไกบบ้านกัน ดูแลตัวเองกันด้วยนะ อย่าลืมโทรศัพท์หรือกลับมาเยี่ยมพ่อแม่บ้างนะจ๊ะ ท่านจะได้ชื่นใจ

2006-08-28T13:41:00.001+07:00

ทำยังไง...

ไม่รู้จะขึ้นต้นข้อความว่าไงดี ไม่ได้มาโพสต์หลายวัน กลับไปดูรูปเพื่อนๆ แล้วก็คิดถึง

น่าน...น้ำท่วมเยอะจัง เรื่องของเรื่องก็คือ พ่อของเรา อยู่กับญาติเขาที่นั่น ไม่ได้เจอกันเป็น 10 ปีแล้วหล่ะ ไม่รู้เขาเป็นไงบ้าง ใครเคยเข้าไปอ่านข้อความก่อนๆ คงรู้ว่าเรารู้สึกยังไงกับเรื่องพ่อ ตอนนี้ก็เป็นห่วงอยู่บ้าง แต่ติดต่อไม่ได้เลย อีกใจก็ไม่อยากจะรับรู้อะไรเพราะเขาไม่เคยดูแลเราตั้งแต่เล็ก

ตอนนี้อยากจะรู้ว่าเขาเป็นยังไงบ้าง เพราะได้ข่าวว่าไม่ค่อยสบาย

ไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไง...จริงๆๆ

2006-08-21T13:47:00.000+07:00

กระโปงบาน...ขาสั้น

ห้อง 4/7 ศิลป์คำนวน ยังจำได้ไม่เคยลืม เพื่อนคนแรกที่เจอกันแล้วก็นั่งเรียนด้วยกันจนจบก็คือ อุ๋ย สาวตาโตประจำห้อง ภาพแรกที่เห็น อุ๊ย...กุ้งแห้งลอยมา เอ้ย...ไมใช่ ก็ตอนนั้นอุ๋ยผอมมาก ผมก็สั้น ผอมสูงเหมือนตัวการ์ตูนติดข้างน้ำอัดลมยี่ห้อ 7up เลย คงจะจำกันได้นะ รสชาดก็เหมือนๆ กับสไปรไง แต่หลังจากนั้นอุ๋ยก็น่ารักขึ้น มีคนมาชอบเยอะเลยหล่ะ ก็ออกจะน่ารักขนาดนั้น แต่เสียอย่างเดี๊ยะ ฟันห่าง (เฮอะๆๆ) แต่ตอนนี้สวยแล้วจ้า เป็นนางฟ้าการบินไทยด้วย

คนที่สองน่าจะเป็นวุ้นนะ เราชอบเรียกมันว่าปลาทอง ก็แก้มมันป่องๆ ตูดก็ใหญ่ ตัวขาวๆ ตาหยีๆ น่ารักดี วุ้นชอบทำหน้าขี้งอน หน้างงๆ แต่วุ้นก็น่ารัก เราเคยไปนอนบ้านวุ้นบ่อยๆ ติวหนังสือบ้าง ไปเที่ยวเล่นบ้าง พ่อแม่วุ้นก็ใจดี น้องวุ้น-เจ้าเวียร์ก็กวนๆ ดี แต่เห็นมีสาวๆ มาชอบเยอะเชียว ไอ้ปลาทองตัวนี้มันชอบนอนกัดฟัน เสียงดั้ง...เสียงดัง อิอิอิ...แต่ใครจะเชื่อ เห็นหน้าตาหน่อมแน้มขนาดนี้ จบนิติศาสตร์เชียวนะ

ไอ้ตัวหลังนี่แสบสุดๆ ทำวีรกรรมด้วยกันเยอะ ไอ้ลิง หรือไอ้หน่อง มันย้ายมาจากสายวิทย์ เห็นมันแว็ปแรก เหมือนลิงชมัด ผมยาวๆ ห้าวๆ ยุกยิกๆ ตลอดเวลา ไม่รู้มันกระเด็นมาเข้ากลุ่มได้ไง แต่คบจริงๆ ไอ้ลิงมันก็ดีนะ เล่นบาสก็เก่ง เล่นกีตาร์ใช้ได้เลย เรียนหนังสือก็ใช้ได้ (ถ้ามันไม่ขี้เกียจก็จะเก่งมาก-แต่เรียนรามก็จบเร็วนะ เก่งๆๆ) เห็นอย่างงี้มันเป็นคนงี้แย ตาก็ไม่โต แต่น้ำตาเยอะจัง เวลามีปัญหามันมักจะมาปรึกษาเราเสมอ ก็ช่วยปลอบใจไปงั้นแหละ รำคาญ...เฮ้ย...พูดเล่นนะแก ก็สงสารมัน ช่วยอะไรได้ก็ช่วย มีครั้งนึงโรงเรียนทำความสะอาดครั้งใหญ่ เรากับไอ้หน่อง คนนึงถือไม้กวาด อีกคนก็ไม้ถูพื้น เต้นแร้งเต้นกาอยู่หน้าห้อง โดนอาจารย์ถ่ายวีดีโอไป เหลียวมาเจออาจารย์ถือกล้อง เพื่อนๆ ฮากันทั้งห้อง อายก็อาย แต่วันนั้นสนุกสุดๆ เลย

เดี๋ยวนี้เรียนจบมีงานทำกันหมดแล้ว ผ่านเรื่องราวกันมาพอสมควร ยิ้มบ้าง ร้องไห้บ้าง คิดถึงสุดๆ เลย เพราะมีเราคนเดียวที่ไม่ค่อยได้เจอหน้าเพื่อนๆ เท่าไร แต่เราก็ยังตามข่าวพวกแกอยู่เสมอ โทรหาบ้าง-ถึงจะไม่บ่อยนัก อยากจะสารภาพว่าครั้งหนึ่งเราคิดว่าตัวเองมีปมด้อย ตอนม.6 เวลาพวกแกชวนไปเที่ยวไหนแล้วเราไม่ชอบไป เพราะเราไม่มีตังค์ เรารู้ละว่าเราขาดช่วงเวลาดีๆ นั้นไป

คิดถึงเสมอ คิดถึงจริงๆ อยากจะเจอกันอีก สักวัน...จากเสียงเราคงจะเห็นภาพของเพื่อน...เพื่อนรัก หวังว่าทุกคนคงสบายดี สุขทุกข์อย่าลืมแบ่งปันให้เพื่อนคนนี้ได้รู้บ้างนะ....

2006-08-18T09:39:00.000+07:00

Friends...

หลายวันมานี้ฝนตกบ่อยจริงเชียว ไปไหนมาไหนก็ไม่ค่อยสะดวก บางทีก็ทำให้คิดถึงบ้านชอบกล ปีนี้ที่บ้านเพาะปลูกไม่ค่อยเป็นผล รายได้ลดลงจากปีก่อนๆ สงสารแม่จัง นึกถึงตัวเองก็สบายเนาะ อยู่แต่ในห้องแอร์ แม่อยู่แต่กลางแดดร้อน ถ้าเจอเรื่องอะไรที่ทำให้การงานไม่ราบรื่นก็จะนึกถึงแม่อยู่เสมอ ฝนตกแดดออกก็ยังต้องไปทำงาน เหนื่อยแสนเหนื่อย ลูกจะอดทนให้เหมือนแม่เลยนะจ๊ะ

วันก่อนได้ไปกินข้าวกับไอ้หนู ชื่อหนูแต่ตัวเท่าควาย แถมเป็นผู้ชายอีกต่างหาก มากับแฟนมัน ก็น้องนกยูงคนเดิม คู่นี้มันยังกัดกันไม่หาย ส่วนใหญ่ไอ้หนูจะโดนยูงจิกซะมากกว่า ไอ้หนูมันอ้วนขึ้นเยอะ ยูงก็ยังสูงโปร่งเหมือนเดิม แต่ก็ดูรักกันดี ช่วงก่อนเห็นยูงไปพักอยู่บ้านย่าหนู ก็เหมือนอยู่บ้านไอ้หนูนั่นแหละ แต่ยังไม่ได้แต่งนะ ผู้ใหญ่เขาก็โอเคแล้วหล่ะ ดีใจที่เห็นเพื่อน Happy ......

ไปเดินตลาดก็เจอนายสุเตอีก ดูมันผอมลงนะ แต่ตอนนี้มาประจำอยู่สาขาในเมืองแล้วหล่ะ ก้าวหน้าดีจังเพื่อนเรา เงินเดือนก็เป็นหมื่นๆ แต่ก็ยัง......เหมือนเดิม ทิ้งไว้ในฐานที่เข้าใจกันนะจ๊ะ เพื่อนๆ BC คงเข้าใจ ฮิ้วววววววววววววว

ไว้เจอเพื่อนคนไหนอีกจะมาเล่าสู่กันฟังนะจ๊ะ
Bye....

2006-08-06T12:43:00.000+07:00

ราชพฤกษ์ 49
ROYAL FLORA RATCHAPHRUEK 2006 International Horticultural Exposition for His Majesty the King At the Royal Agricultural Research Center, Chiang Mai, Thailand1 November 2006 – 31 January 2007

งานดีๆ แบบนี้คงไม่พลาดแน่ๆ คราวก่อนตอนจัดงานฉลองครองราชย์ครบ 60 ปี อยู่ไกลตั้งกรุงเทพฯ แน่ะ แถมทำงานทุกวันเลยไม่มีโอกาส คราวนี้จัดที่เชียงใหม่ ตั้ง 3 เดือน คงมีโอกาสได้ไปดูบ้าง อย่าลืมไปเที่ยวกันนะ แล้วอย่าลืมเก็บภาพสวยๆ มาฝากด้วยนะจ๊ะ

นี่คือน้องคูน หรือ ต้นราชพฤกษ์ ต้นไม้ประจำชาติไทย น่ารักดีจัง ยังมีเจ้าตัวอื่นๆ อีก ไว้จะโพสต์มาให้ดูกันอีกนะ หรือจะเข้าไปดูรายละเอียดเองก็ได้ ที่ http://www.royalfloraexpo.com/thai/about_expo/mascot.asp

2006-08-06T12:02:00.001+07:00

ไม่รู้จะทำได้รึเปล่า...

อีกไม่กี่วันก็จะถึงวันแม่แล้วสินะ เย้...จะได้กลับบ้านซะที เห็นแม่ทำงานหนักถึงจะไม่อยู่ด้วยกันตั้งแต่เด็กก็ตาม แม่ทำงานทุกวันไม่ค่อยได้ไปเที่ยวไหน เสื้อผ้าก็ใส่เก่าๆ จะซื้อเสื้อของในหลวงสีเหลืองไปให้แม่สักตัว แล้วก็ทำอะไรให้อีกนิดหน่อย ทำกับข้าวให้กิน แต่ไม่รู้ว่าจะทำครบมั้ย เพราะวันแม่ที่ทำงานก็ไม่หยุดอีกตามเคย

อาทิตย์นี้ใครบางคนจะสอบ เราก็ต้องทำหน้าที่เป็นครูติวหนังสือให้ เหมือนตัวเองกลับไปเรียนอีกรอบนึง เพราะวิชาที่เขาเรียนเราก็เรียนแล้วเป็นส่วนใหญ่ แต่อธิบายให้เขาแล้วเขาไม่ค่อยเข้าใจ เพราะเรียนสายอาชีพมาเลยไม่มีพื้นฐานมัธยม ปวดหัวเหมือนกันเกือบทะเลาะกันด้วยเพราะอธิบายยังไงก็ไม่เข้าใจ เล่นเอาเหนื่อยเลย วันนี้ก็ไปสอบแล้ว ก็พอจะเข้าใจบ้าง ก็ขอให้ได้สอบ เอ้ย...สอบได้

ทำงานหนักทุกวัน เสาร์อาทิตย์ก็เรียน ดูๆ ไปก็เหนื่อยแทน แต่เพื่ออนาคตและเงินเดือนที่รอปรับขึ้นให้เมื่อเรียนจบอีก สู้เว้ยยยยยยย...

2006-07-28T09:43:00.000+07:00

คนสำคัญ...

อุตสาห์พิมพ์ตั้งเยอะ ดันเป็นตัวยึกยืออ่านไม่ออกอีก เซ็งจริงเลย...

คืนก่อนน้าชายที่กรุงเทพฯ โทรมาคุยด้วยตั้งนานแน่ะ คิดถึงเหมือนกัน ตั้งแต่งานศพคุณตาก็ไม่ค่อยได้คุยกัน นึกถึงตอนที่ไปจีบน้าสะใภ้ ตอนนั้นเราคงอายุได้สัก 10 ขวบมั้ง ห่างกัน 10 ปี ตอนนี้น้าก็สามสิบกว่าๆ แล้ว เอาเราไปบังหน้า สงสัยจะเขินน่ะ ไปดูหนังกลางแปลงในงานวัด สนุกมากๆ ช่วงหน้าหนาวก็นั่งมอเตอร์ไซด์ไปสองคน เราซ้อนท้าย ตัวอ้วนกลมเพราะมันหนาว สวมถุงมือ ถุงเท้า สวมหมวก ตอนนี้มีลูก 2 คนหน้าตาน่ารัก แต่ก็เห็นน้ายังเหนื่อยอยู่ สงสารเหมือนกัน แต่เพื่อลูกเพื่อครอบครัวก็ต้องอดทน

จะพยายามขยันทำงาน เก็บเงิน จะได้ไม่ลำบากมากนัก

อีกอย่างนึง...ก็ไม่มีอะไรมาก เพียงแต่อยากจะให้ใครบางคนรู้ว่า รู้สึกดีใจและภูมิใจ ที่เขารับรู้ในสิ่งที่เราทำให้ ไม่รู้อะไรทำให้เขาคิดแบบนั้น
ขอบคุณ...ที่ทำให้เรามองโลกในความเป็นจริง คอยสอนให้มองโลก 2 ด้าน
ขอบคุณ...ที่ทำให้หัวใจพองโต และห่อเหี่ยวได้ในเวลาไล่เลี่ยกัน
ขอบคุณ...ที่รับฟัง และมองเห็นคุณค่าในสิ่งที่ทำให้ ไม่ได้ขอบคุณเพราะคำพูด แต่มองเห็นในสิ่งที่เขาทำและรับรู้ได้

ไม่รู้จะพูดอะไรอีก แค่เพียงได้ยินว่า คนดีๆ มีอีกเยอะ คิดจะไปค้นหาอีกบ้างมั้ย ยังไม่ทันตอบก็พูดออกมาซะแล้ว ว่าบางทีคนเราก็มองไม่เห็นสิ่งที่มีค่าอยู่ข้างๆ กายเสมอ แต่มองข้ามไป แค่นี้ก็รู้แล้วว่ากำลังคิดอะไรอยู่ เลยเฉลยให้ฟังซะเลยว่า...คนดีๆ มีอีกนับร้อยก็จริง แต่จะเอาอะไรมาวัดได้หล่ะ ว่าจะไปเจอสิ่งที่ดีกว่าหรือเลวร้ายกว่าเดิม ขอทำทุกวันนี้ให้มีความสุขก็พอใจแล้ว ไม่มีอะไรเลวร้ายเกินไป ถ้าใจหยุดนิ่ง รู้จักคิดด้วยเหตุผล

ขอบคุณอีกครั้ง...ที่ทำให้ยิ้มได้ทั้งกายและใจ

2006-07-18T13:35:00.000+07:00

สัญญา...

ทำงานที่ม.ราชภัฏมาเกือบ 2 ปีแล้วสินะ เร็วเหมือนกันแฮะ เรียนจบมา 4 ปีแล้วสิเรา งานที่นี่ก็คงเหมือนที่อื่นๆ น่าเบื่อเป็นบางครั้ง ยุ่งเป็นบางครั้ง วันนี้เป็นวันที่จะต้องทำสัญญาการทำงานประจำปี ปีนี้ทำสัญญาตั้ง 3 ปีแน่ะ อยากได้งานใหม่เหมือนกัน แต่ไม่รู้จะไปทำที่ไหน กรุงเทพฯ ก็ไม่อยากจะไปเลยสักนิดเดียว มีคนไม่ต่อสัญญาด้วย เป็นเพราะปัญหาหลายอย่างอ่ะนะ แต่ถ้าเป็นเราก็คงไม่อยากจะทำเท่าไร เพราะต้องคอยดูแลนศ.ปริญญาเอก แถมแต่ละคนก็ DR. กันทั้งนั้น เห็นคนที่ทำแล้วปีนี้เขาก็ไม่ต่อสัญญาแล้วก็สงสารเหมือนกัน เพราะเขาดูเครียดมากๆ

อีกสัก 5 ปีจะเป็นไงนะเนี่ย อยากให้ทุกคนสู้ๆ นะจ๊ะ ทำงานและทำเงินกันต่อไป

2006-07-18T09:17:00.000+07:00

อุ้มรัก...

ดูละครแล้วย้อนดูตัว หลายๆ อย่างที่บางคนว่าเป็นละครน้ำเน่า แต่มันก็มาจากชีวิตจริงทั้งนั้น ดูแล้วก็รู้สึกอยากจะมีเจ้าตัวเล็กๆ กับเขาบ้าง แต่อะไรๆ ก็ยังไม่เข้าที่เข้าทาง ดูเคนดูแลแอนน่ารักจังเลย ดูแลสารพัดเรื่อง ชอบเวลาเคนอ่านหนังสือให้แอนฟัง แต่เราดิ...ดันเป็นคนอ่านให้ใครบางคนฟังซะนี่...แฮ่ๆๆ แต่ก็ดีนะ...เพราะมันเป็นสิ่งที่บอกว่าเขารับฟังในสิ่งที่เราพูดเสมอ นั่งดูไปน้ำตาก็ไหล ดันมาว่าเราว่าเป็นเด็กขี้แง...ก็คนมันซื้งนี่นา ตัวเองก็เห็นอมยิ้มเหมือนกันแหละน่า

ชีวิตช่วงนี้ถือว่ามีความสุขดีจัง มันก็คงสลับกันไปเนาะ แต่เวลาเจอเรื่องแย่ๆ รู้สึกไม่ดีเลย ตั้งแต่คุณตาเสีย น้องชายสร้างปัญหา โชคดีที่มียาย แม่ และคนในครอบครัวที่คอยให้กำลังใจเสมอ รวมทั้งอีกหนึ่งกำลังใจจากใครบางคนด้วย ขอบคุณจริงๆ ที่สำคัญคือเพื่อนๆ ที่ทำให้ยิ้มได้เวลาไม่สบายใจ ถึงแม้บางเรื่องราวจะไม่ได้ส่งข่าวให้รู้ แต่ทุกครั้งเมื่อพบเจอ ก็จะถามไถ่อยู่เสมอว่าสบายดีรึเปล่า เป็นยังไงบ้าง แค่นี้...ก็บ่งบอกให้รู้แล้วว่าเพื่อนยังห่วงใยกันเสมอ

วันนี้...ดูแลคนที่เรารักรึยัง แล้วดูแลเขาได้ดีแค่ไหน อย่าคิดว่าจะทำพรุ่งนี้ ทำซะตอนนี้เลยนะ

2006-07-15T10:28:00.000+07:00

Song...

วันนี้มีเพลงเพราะๆ มาให้ฟังกัน คงเป็นเพลงใจในของหลายๆ คน มีเพื่อนส่งมาให้ฟังเลยส่งเพลงนี้ให้คนอื่นฟังต่อ ฟังแล้วจะได้ยิ้มได้ไง...สู้ๆๆ

2006-07-06T09:25:00.000+07:00

วันฝนตก...

วันนี้ฟ้าฝนไม่ค่อยเป็นใจเลย ฝนตกทั้งวัน อยากกลับไปนอนซุกผ้าห่มชมัดเล้ยยยยยยย...

ฝนตกแบบนี้ทำให้คิดถึงอะไรหลายๆ อย่าง คิดถึงเพื่อน คิดถึงคนเคยคุ้นเคย คิดถึงเรื่องราวต่างๆ นั่งคิดแล้วก็อดยิ้มไม่ได้ ถ้ามีโอกาสจะเอารูปเก่าๆ มาลงให้เพื่อนๆ ได้ดูกันนะ

เอาตั้งแต่สมัยมัธยมเลยเนาะ...
คิดถึงทุกคนจัง
เพื่อนม.ปลาย สายศิลป์คำนวณ ห้อง4/7 ชาว DS
เพื่อนเรียนมหาวิทยาลัย ชาว BC-CRU
แล้วก็ไอ้ปลาดุก เพื่อนซี้สุดๆ ตั้งแต่สมัยเรียนประถม

"You just call out my name
And you know wherever I am
I’ll come running to see you again
Winter, spring, summer or fall
All you have to do is call
And I’ll be there
You've got a friend
You've got a friend...^^"

2006-07-05T13:59:00.000+07:00

Do Doi Suay...
รีสอร์ท ดูดอยสวย อ.แม่สาย เชียงรายบ้านเราเองหล่ะ พอดีมีโอกาสได้ไปสัมมนาผู้บริหาร แต่ฟ้าครึ้มฝนตกตลอดวันเลย ได้ยินมานะว่าที่นี่เป็นรีสอร์ทของพิธีชื่อดังคนนึง นี่โน่...คนขี้เหงาไง

ภาพนี้จะเบลอๆ หน่อยนึง เพราะถ่ายจากในรถออกมา ไม่ค่อยมีเวลาได้เก็บภาพเท่าไร เพราะต้องคอยจดบันทึกการประชุมตลอด

มีสระบัวให้เดินข้าม ตั้งแต่ทางเข้าด้านหน้ามาเลย นี่เป็นห้องอาหาร ถ่ายข้างในแล้วมันมืดน่ะ เลยเอาวิวข้างนอกมาฝาก

มีคนบอกว่าเราผอมมาก เราก็กลุ้มใจอยู่น่ะ แต่ผลการตรวจสุขภาพ ตรวจเลือดก็ไม่ได้เป็นอะไร ไม่เป็นไร...ทำร่างกายให้แข็งแรง ออกกำลังกายเอาไว้ก็คงดี

รู้ตัวหรอกน่าว่าเป็นคนไม่สวย แต่ขอเป็นคนๆ นึง ที่หน้าตาพอไปได้ และมีเจ้าของจับจองไว้ คอยดูแลหัวใจก็พอ แล้วตอนนี้ก็มีแล้วหล่ะ...อิอิอิ

2006-07-05T09:29:00.000+07:00

CAMBODIA....
มาอีกแล้วจ่ะ รูปภาพที่มาจากเขมรที่ไปเที่ยวมา พอดีรูปพวกนี้พี่ๆ ที่ไปด้วยกัน พึ่งส่งมาให้ นี่เป็นรูปแกะสลัก แกะสลักจากหินก้อนโตๆ คงจะปวดเมื่อยน่าดู เพราะเห็นลุงๆที่แกะ แล้วเมื่อยแทน ที่เป็นสีออกแดงๆ นี่ไม่ใช่อะไรนะ ฝุ่นทั้งนั้นเลยค่ะคุณๆ ขา

นี่ก็ใช่เหมือนกัน ราคาก็ไม่แพงนะ หลักร้อยขึ้นไป แต่เราก็ไม่รู้จะซื้อมาทำไม....

นี่เป็นเด็กตัวน้อยที่พายเรือกะละมังอยู่ในน้ำ ก็น่ารักดีนะ แต่ตื้อเอาเงินมากๆๆๆ แต่คงจะว่ายน้ำเก่งกันทุกคน เห็นพายเรือจ้ำเอาๆ

น้ำที่นี่กว้างมาก เราเป็นคนไม่กลัวน้ำนะ(ไม่ได้โดนหมากัดซักกะหน่อย...^^) แต่มาเห็นที่นี่แล้วกลัวมาก ว่ายน้ำก็ไม่ค่อยเก่งเท่าไร คิดๆ แล้วก็คิดถึงเมืองเก่าประเทศนี้เหมือนกัน ตอนนี้ก็ดูรูปให้หายคิดถึง

2006-06-28T13:45:00.000+07:00

คนข้างกาย...

จะรู้ตัวบ้างรึเปล่า ว่าบางทีเหมือนมีบางอย่างเปลี่ยนไป ฉันรับรู้ได้จากความรู้สึกลึกๆ บางครั้งอยากจะขุดคุ้ยหาความจริง แต่เธอก็ทำตัวเหมือนไม่มีอะไรเปลี่ยนไป ไม่รู้สินะ...บางทีเธอก็ดีกับฉันจนไม่ทันตั้งตัว แต่บางครั้งเธอก็เย็นชาเหมือนฉันเป็นแค่ลมพัดผ่าน

เดี๋ยวนี้เธอดีกับฉันมาก แต่ฉันกลับได้เจอเรื่องโดยบังเอิญที่ทำให้รู้ว่า เธอ...กำลังคิดจะมีคนอื่น แล้วฉันต้องทำยังไง ใจลึกๆแล้ว ฉันคิดว่าไม่ควรสร้างปัญหา ไม่อยากโทษว่าใครคือคนสร้างปัญหา ฉันไม่รู้ว่าเธอกำลังคิดหรือคบกับใครในฐานะไหน บางทีเธออาจจะชอบเขา หรือเขาอาจจะคิดกับเธอข้างเดียวก็ได้

วันนี้...ที่เธอดีกับฉัน ฉันก็ดีใจมากแล้ว ไม่อยากรับรู้เรื่องอะไรที่ทำให้ต้องไม่สบายใจ วันข้างหน้าไม่รู้จะเกิดอะไรขึ้น แค่วันนี้เรามีกันและกันก็ดีใจแล้ว ขอแค่เธออย่าใจร้ายกับฉันก็พอ เพราะเคยสัมผัสความรู้สึกนั้นมาแล้ว และมันก็...ทรมาน

2006-06-19T09:20:00.000+07:00

ขอพรจากพระ...

ผ่านมาเกือบจะครบเดือนแล้วหล่ะ ที่คุณตาหลับแล้วก็ไม่ตื่นมาคุยกับเราอีกแล้ว ตาจะรู้มั้ยว่าหลานคนนี้เจอเรื่องราวเยอะแยะเลย....

ยิ่งโต...ก็ยิ่งเจอปัญหาร้อยแปด บางทีก็กลุ้มใจเหลือเกิน แต่บางเรื่องก็ทำให้ยิ้มจนน้ำตาไหล ขอให้จิตใจจงเข้มแข็ง ต่อสู้กับอุปสรรคต่างๆ ให้ผ่านพ้นไปได้ด้วยดี สาธุๆๆ......

2006-06-13T15:29:00.000+07:00

พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ทรงมีพระราชดำรัสตอบแก่พระบรมวงศานุวงศ์และพสกนิกรที่เข้าเฝ้าฯ ถวายพระพรชัยมงคล ณ สีหบัญชร พระที่นั่งอนันตสมาคม วันที่ ๙ มิถุนายน พ.ศ. ๒๕๔๙ (ฉบับไม่เป็นทางการ)

http://th.60thcelebrations.com/th/speeches-02.html

“ ข้าพเจ้ามีความยินดีเป็นอย่างยิ่ง ที่ได้มาอยู่ในท่ามกลางมหาสมาคม พร้อมพรั่งด้วยบุคคลจากทุกสถาบันในชาติ ตลอดจนประชาชนชาวไทย ขอขอบใจในคำอำนวยพรและการเฉลิมฉลองยิ่งใหญ่ ที่ทุกคนตั้งใจจัดให้ข้าพเจ้าเป็นพิเศษ ทั้งรัฐบาลได้จัดงานครั้งนี้ได้เรียบร้อยและงดงาม น้ำใจไมตรีของประชาชนชาวไทยที่ร่วมกันแสดงออกทั่วประเทศ รวมทั้งที่พร้อมเพรียงกันมาในวันนี้ น่าปลาบปลื้มใจมาก เพราะแต่ละคนได้แสดงออกและตั้งใจมาด้วยความหวังดีจากใจจริง จึงขอขอบใจทุกๆ คน จิตใจที่เปี่ยมไปด้วยความปรารถนาดี และความเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันของทุกคน ทุกฝ่าย ทำให้ข้าพเจ้าเห็นแล้วมีกำลังใจมากขึ้น นึกถึงคุณธรรมซึ่งเป็นที่ตั้งของความรัก ความสามัคคี ที่ทำให้คนไทยเราสามารถร่วมมือร่วมใจกันรักษาและพัฒนาชาติบ้านเมืองให้เจริญรุ่งเรืองสืบต่อกันไปได้ตลอดรอดฝั่ง

ประการแรก คือ การที่ทุกคนคิด พูด ทำ ด้วยความเมตตา มุ่งดี มุ่งเจริญต่อกัน ประการที่สอง คือ การที่แต่ละคนต่างช่วยเหลือเกื้อกูลกัน ประสานงาน ประสานประโยชน์กัน ให้งานที่ทำสำเร็จผล ทั้งแก่ตน แก่ผู้อื่น และกับประเทศชาติ ประการที่สาม คือ การที่ทุกคนประพฤติปฏิบัติตนอยู่ในความสุจริต ในกฎกติกา และในระเบียบแบบแผน โดยเท่าเทียมเสมอกัน ประการที่สี่ คือ การที่ต่างคนต่างพยายามทำความคิด ความเห็นของตนให้ถูกต้อง เที่ยงตรง และมั่นคงอยู่ในเหตุในผล หากความคิด จิตใจ และการประพฤติปฏิบัติที่ลงรอยเดียวกันในทางที่ดี ที่เจริญนี้ยังมีพร้อมมูลในกาย ในใจของคนไทย ก็มั่นใจได้ว่า ประเทศชาติไทยจะดำรงมั่นคงอยู่ตลอดไปได้ จึงขอให้ท่านทั้งหลายในมหาสมาคมนี้ ทั้งประชาชนชาวไทยทุกหมู่เหล่า ได้รักษาจิตใจและคุณธรรมนี้ไว้ให้เหนียวแน่น และถ่ายทอดความคิด จิตใจนี้กันต่อไปอย่าให้ขาดสาย เพื่อให้ประเทศชาติของเราดำรงยืนยงอยู่ด้วยความร่มเย็นเป็นสุข ทั้งในปัจจุบันและในภายหน้า

ขออำนาจคุณพระศรีรัตนตรัย และสิ่งศักดิ์สิทธิ์ในสากล จงคุ้มครองรักษาประเทศชาติไทย ให้ปลอดพ้นจากภัยอันตรายทุกสิ่ง และอำนวยความสุข ความเจริญ สวัสดี ให้เกิดมีแก่ประชาชนชาวไทยทั่วกัน”

2006-06-11T10:48:00.000+07:00

เรือพระที่นั่งสุพรรณหงส์...

เรือที่สวยที่สุดในโลก...พูดได้อย่างไม่อายใครเลยหล่ะ ปีนี้เป็นปีเฉลิมฉลอง ขอร่วมแสดงความเป็นลูกของพ่อหลวงหน่อย นี่ขนาดวันซ้อมนะ แสดงจริงวันที่ 12 มิถุนายน 2549 นี้แล้ว ตั้งแต่ประมาณบ่าย 3 โมงเป็นต้นไป ขบวนน่าจะเริ่มเย็นๆ หน่อย

ขบวนเรือนี้เรียกว่าขบวนเรือพระที่นั่ง(เพราะไม่มีพระมหากษัติย์นั่งมาด้วย) มีทั้งหมด 52 ลำ ฝีพายสองพันกว่านาย มีทั้งเรือรูปสัตว์ต่างๆ เรือนายทหารองครักษ์ อลังการมากๆ

วันที่ 12 นี้ ทุกๆ คนอย่าลืมดูนะจ๊ะ เราก็เป็นคนนึงที่จะนั่งดูไม่ไปไหนเลย ไม่บ่อยนักที่จะมีให้เห็นแบบนี้ ครองราชครบ 60 ปี ชีวิตนี้ก็เห็นแค่ครั้งเดียว ภูมิใจที่ได้เกิดเป็นคนไทย ในรัชสมัย ภปร.

2006-06-10T15:42:00.000+07:00

Long Live The King...2

ในวันที่ 9 มิถุนายน 2549 เป็นวันที่พระองค์ท่านทรงครองศิริราชสมบัติครบ 60 ปี เรานั่งดูทางทีวีเพราะไม่มีโอกาสไปถึงกรุงเทพฯ ทีวีเริ่มถ่ายทอดตั้งแต่ 9.45 น. เรานั่งดูจนจบ ตลอดเวลาที่นั่งดู เริ่มตั้งแต่พระองค์ท่านเสด็จถึงที่นั่งอนันตสมาคม ธงชาติ ธงฉลองการครองราช และชาวไทยที่เป็นตัวแทนคนทั้งชาติพร้อมใจกันใส่เสื้อสีเหลือง เต็มทั้งสนาม ขนลุกไปหมดเลย จนกระทั่งพระองค์ทรงเสด็จนั่งที่ประตูทิศใต้...นั่นคือภาพประทับใจของชีวิต จะมีใครเป็นเหมือนเราบ้าง ว่าลูกสาวของพระองค์ท่าน สมเด็จพระเทพฯ ทรงประทับอยู่หลังพ่อหลวง ท่านทรงแอบถ่ายรูปราษฎรที่เข้าเฝ้า โผล่ซ้ายทีขวาที เห็นแล้วก็อดอมยิ้มไม่ได้ และตอนที่ทรงถ่ายรู้ สมเด็จแม่...ราวิชนี ทรงลูบหัวพระเทพ
(บางครั้งอาจจะคำไม่เหมาะสม...เพราะไม่รู้คำศัพท์ที่ถูกต้อง..ขอพระราชทานอภัย) น่าจะจัดทรงผมให้พระองค์เป็นแน่ ดูแล้วก็คิดถึงแม่...

ถึงแม้จะไม่ได้ไปสัมผัสบรรยากาศนั้นด้วยตัวเอง แต่อยู่ๆ เมื่อพระองค์เสด็จนั่ง น้ำตาไหลมาจากไหนก็ไม่รู้ รู้ตัวอีกทีนั่งยิ้มอยู่คนเดียว น้ำตาไหลอาบแก้ม นี่แหละ...ที่เขาเรียกน้ำตาแห่งความปลื้มใจ จะมีชาติไหนที่มีพ่อของแผ่นดินเหมือนประเทศไทย คงไม่มี...

ส่วนตัวแล้วมี 3 สิ่งที่ทุกครั้งเมื่อพบเห็นเรื่องราวของพระองค์ท่าน ก็จะเป็นแทบทุกครั้ง น้ำตา ที่ไหลอาบแก้มทุกครั้ง คือความรู้สึกปลื้มใจซึ่งยากที่หาสิ่งใดเทียบได้ รอยยิ้ม ที่เผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว หัวใจ ที่เต้นแรงด้วยความตื้นตัน

ขอให้พ่ออย่าได้กังวลกับเรื่องราวต่างๆ ขอให้พ่อได้พักและทำในสิ่งที่พ่อต้องการบ้าง และอยากจะตะโกนให้ดังทั่วฟ้า...ว่า...รักพ่อ...รักในหลวง

ขอถวายพระพร...

2006-06-10T15:17:00.000+07:00

Long Live The King...1

เด็กน้อยคนนี้ ถ้าเป็นเด็กธรรมดาทั่วไป ก็เป็นเด็กที่หน้าตาน่ารักน่าเอ็นดู แต่เด็กน้อยคนนี้คือ พ่อในใจของคนไทยทั้งชาติ...ในหลวง...พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว

ข้าพเจ้าเป็นคนไทยคนนึง ที่อยู่บนผืนแผ่นดินไทย รักและเทิดทูลพระองค์ดุจพระในดวงใจ พระองค์ทรงเป็นแบบอย่างในทุกๆ ด้าน โดยที่ไม่ต้องบอกกล่าวให้ใครยึดถือทำตาม แต่ที่พระองค์ทรงปฏิบัติตัว กลับเป็นสิ่งที่คนไทยยึดถือมั่นในใจเป็นแบบอย่างในการดำรงชีวิต และสิ่งเหล่านั้น ไทยทั้งมวลล้วนทำเพื่ออุทิศแด่พระองค์ทั้งสิ้น

ในยามที่ข้าพเจ้าพบเจอปัญหาน้อยใหญ่ เมื่อรู้สึกเหน็ดเหนื่อยใจ เพียงแค่ได้เห็นสิ่งใดก็ตามที่เกี่ยวกับพระองค์ ปัญหาที่ข้าพเจ้าพบเจอกลับเป็นเพียงสิ่งน้อยนิด เพียงเศษเสี้ยวที่พระองค์ทรงประสบ

พระองค์ทรงเป็นพระในใจของชาวไทย...ตลอดกาล

2006-06-07T15:31:00.000+07:00

คนรู้ใจ...

ถึงคนอื่นจะมองเธอว่าเป็นคนอย่างไร แต่สำหรับฉัน...ฉันอยู่กับเธอแทบจะในทุกที่ ฉันรับรู้และมองเห็นในสิ่งที่เธอเป็น

ปัญหาที่เจอและกระทบกระทั่งกันบางครั้ง อาจทำให้ฉันรู้สึกน้อยใจบ้าง แต่มันกลับเป็นแรงผลักดันให้ฉันอยากจะดีกับเธอให้มากขึ้น...และมากขึ้น

ถึงแม้ข้างหน้าจะไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร ใจของเธออาจะเกเรบ้าง แต่ก็ไม่เคยเสียใจ...ที่ได้รัก

ก

2006-06-05T14:38:00.000+07:00

Back to School...

เปิดเทอมแล้วจ่ะ วันแรกก็เจอนักศึกษาเป็นร้อย เข้ามาติดต่อที่สำนักส่งเสริมวิชาการ แต่ตัวตอนเช้าซะสวยเลย ทำงานได้ไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง หัวฟู หน้ามัน...เหนื่อยจัง อยากให้ถึง 5 โมงย็นเร็วๆ แต่ก็เป็นแค่ช่วงเปิดเทอม แต่ก็ตั่ง 2 อาทิตย์แน่ะ เฮ้อ....เพื่อเงิน เพื่อเงิน ท่องไว้

เด็กใหม่ หน้าตาก็ใสๆ กันทั้งนั้เลย

แต่ท่าทางคงเหนื่อยจากการรับน้องน่าดู
นึกถึงตอนรับน้องจัง สนุกมาก และก็เหนื่อยมาก
คิดถึงเพื่อนๆ ด้วย

2006-06-03T13:31:00.000+07:00

นอนหลับบนสวรรค์

ลาพักร้อนไป 5 วัน กลับมาทำงาน งานยุ่งมากๆ มีประชุมติดกัน 4 วัน ตอนนี้ทุกอย่างก็เริ่มเข้าที่แล้ว ทำเอาเหนื่อยเป็นไข้อยู่สองสามวันเลย

ลาพักร้อน...ก็ใช่ว่าจะได้พักสมชื่อวันลาซะที่ไหน ก็เพราะคุณตาเราไปอยู่บนสวรรค์แล้วน่ะสิ ตั้งใจว่าจะไม่ร้องไห้ แต่พอเปิดหน้าดูก่อนร่างท่านจะกลายเป็นผุยผง ก็อดร้องไม่ได้ สงสารจับใจ ก่อนเสียท่านไม่ทานอะไรเลย 3 วัน มีแต่หนังหุ้มกระดูก เรากลับบ้านเป็นว่าเล่น กลับมาทำงานได้แค่วันเดียวท่านก็เสียเย็นวันนั้นเลย ใจนึงก็อยากให้ท่านอยู่ด้วยนานๆ แต่เราก็ไม่ค่อยมีเวลาดูแล ได้กลับบ้านก็น้อย ดีที่น้ากับแม่คอยเฝ้า แต่อีกใจ...ท่านก็ไปสบายแล้ว เหลือแต่เราที่ต้องใช้ชีวิตต่อไป

อยากให้เพื่อนๆ ไม่ต้องรอเวลาพ่อแม่หรือญาติไม่สบาย ถึงค่อยไปดูแลท่าน ขอให้นึกถึงท่านอยู่เสมอ โทรหาท่านบ้าง...หากอยู่ไกล เพราะบางครั้งเราก็ไม่รู้ว่าท่านหรือตัวเรา จะจากกันวันไหน

รักษาสุขภาพและดูแลคนที่เรารักให้มากๆ นะจ๊ะ...

กล่อมพ่อ - เต๋อ เรวัฒน์/แพท สุธาสินี พุทธินันทน์

เหนื่อยล้า...นานแล้ว เธอใช้เวลาชีวิตที่ผ่านมานั้น เพื่อฉันและคนมากมาย
ผ่านร้อน...ผ่านหนาว เธอสร้างมันตามความฝันจนเกิดวันนี้ เพราะรักและความจริงใจ

จากนี้...วันนี้ มันถึงเวลาที่ฉันจะกล่อมเธอนั้น ให้พักและนอนผ่อนคลาย
หลับตา...หลับตา มีเรื่องใดๆ เคยคิดและห่วงใยนั้น ฉันขอให้ลืมมันไป

หลับฝัน...พบเจอแต่สิ่งสวยงาม นอนหลับอยู่บนปลายฟ้า
สายลมจะโชยพัดมา ให้นอนสบาย...

ฟากฟ้า...ตรงนี้ ให้ฟ้าดูแลเธอได้ทุกอย่าง แทนฉัน...เมื่อฉันและเธอห่างไกล
หลับตา...หลับตาม แล้วใช้เวลาที่เหลือไปกับความฝัน ที่แสนงดงามในใจ

ด้วยความรัก...คิดถึงเหลือเกิน...จากหัวใจ

2006-05-24T10:44:00.000+07:00

รอบที่ 2 จ่ะ

ที่นครวัดตรงยอดสุดของเจดีย์ จะมีบันไดปีนขึ้นพระธาตุด้วย เราไม่รู้ว่าตัวเองปีนได้ยังไง มันสูงและชันมาก ลื่นด้วย แถมทางขึ้นไม่มีอะไรเกาะเลย แต่ที่อีกฝั่งจะมีราวให้เกาะ

อีกไม่ถึง 4 ซี่บันได้จะถึง อยู่ๆ ขาก็สั่น....เหลียวดูข้างล่าง...ขึ้นมาทำไมเนี่ย

ดูคนดิ...ตัวนิดเดียวเองอ่ะ

นี่คือประสบการณ์นึงในชีวิต ที่น่าจดจำทีเดียวเลยนะ

2006-05-24T09:35:00.000+07:00

ครั้งแรกในชีวิต.........

ประมาณต้นปีที่ผ่านมา ราวๆ กุมภา 49 ที่ผ่านมานี่แหละ เราก็ได้ไปเที่ยวต่างประเทศ(นอกจากพม่า) เป็นครั้งแรก กับพี่ๆ ที่สำนักงาน ทายสิว่าที่ไหน....

ถูกต้องแล้วคร้าบ..........นครวัด นครธม

ดูไกด์เราดิ เสื้อขาวขวาสุดน่ะ แมนสุดยอดดดดด

วันที่ไปอากาศร้อนมาก ทาครีมกันแดดก็ยังเอาไม่อยู่เลย ทางที่ต้องนั่งรถไปเป็นร้อยกิโล นั่งเครื่องก็ได้ แต่แพงมาก เกือบ 2 หมื่นต่อคน งบของสำนักงานน้อยเลยต้องนั่งรถไป ออกจากเชียงรายตอนเช้าถึงที่ตลาดโรงเกลือเช้าอีกวันนึง นั่งรถไปที่เสียมราชอีก ขอบอกว่า...ตลอดทางมีแต่หลุม หลุมเล็กกับหลุมใหญ่ เราเนี่ยตับไตสลับที่กันไปหมด หัวแดงเป็นฝรั่ง เอาผ้าเช็ดจมูก พระเจ้า!!!!!!!!.....ฝุ่นเต็มจมูกไปหมด ขนาดเอาผ้าปิดยังเอาไม่อยู่เลย กว่าจะถึงก็เย็น ตกลงก็เดินทาง 2 วัน กว่าจะได้เที่ยว ห้องน้ำก็ต้องรอเกือบ 70 กิโล กว่าจะได้เข้าสักครั้ง เรากินน้ำน้อยมาก กลัวจะปวดฉี่

นี่เป็นต้นไม้ที่ถ่ายทำในหนังเรื่อง ทูมไรเดอร์ ที่แองเจลิน่า โจลี่ แสดง สวยมากเลย บรรยากาศก็คงจะพอๆกับเมืองเก่าบ้านเรา แต่ตื่นเต้นตรงที่พี่ไกด์สุดหล่อ เอ้ย...ต้องสวยสิ พาไปจับนมรูปปั้น ชื่อนางอัปสรา บอกว่าจะโชคดีขออะไรก็ได้ ตรงนมเนี่ยนะ...มันเป็นวาวเลย คนคงจะจับกันเยอะ ถ้าเป็นนมคนคงจะยานไปแล้ววววววววววว

นี่เป็นกิ่งไม้ยักษ์หล่ะ เห็นว่ามันสวยดี เลยขอให้พี่ที่ไปด้วยถ่ายให้.

ส่วนที่เป็นน้ำนี่ เขาเรียกว่า โตนเลทราบ ก็คืออ่างเก็บน้ำเล็ก บ้านเรานี่แหละ น้ำเหม็นมากๆๆๆ เด็กที่นี่น่าสงสารมาก หัวโตพุงโล บ้านก็เป็นแค่เพิงเล็กๆ ใช้ไม้ไผ่กับหญ้าคา นึกแล้วโชคดีที่เกิดเป็นคนไทย มีบ้านอยู่ มีกินมีใช้ที่ดีกว่าที่นี่ อยากจะให้พวกคุณหญิงคุณนายที่ชอบความหรูหรามาเห็น จะได้มีจิตใจเมตตาคนอื่นบ้าง ที่เสียมราชต้องแลกเงินเป็นแบงค์ 20 50 100 ไป เพราะที่นี่ไม่เอาเงินเหรียญบ้านเรา เราเนี่ยหมดไปหลายตังค์เลย เอาตังให้เด็กไป สงสารมากๆ

ได้เที่ยวเต็มแค่ 1 วัน นอนโรงแรม 2 คืน เดินทางกลับอีก 2 วัน เหนื่อยมากเลย แต่ก็สนุดดี ให้เห็นบ้านเมืองคนอื่น อาหารที่นี่ก็เหมือนบ้านเรา แต่จะจืดกว่าบ้านเรา ไว้ได้ไปที่ไหนอีกจะเอามาเล่าให้ฟังนะจ๊ะ

2006-05-18T14:05:00.000+07:00

Father...

วันนี้เจอเรื่องไม่ค่อยดีแต่เช้า ตอนนี้เราก็วัยเบญจเพศแล้ว หลายๆคนบอกว่าถ้าเจอเรื่องดีชีวิตก็จะดี ถ้าเจอเรื่องแย่ชีวิตในปีนั้นจะวุ่นวาย สงสัยเราจะเจอเรื่องแย่ๆ เข้าแล้ว พยายามไม่คิดอะไรมาก เมื่อเจอก็พยายามแก้ไข

พ่อ...ของคนอื่นๆ ไม่รู้ว่าเป็นยังไง ส่วนเราไม่เจอพ่อมาสิบกว่าปีแล้ว โตมาก็เห็นหน้าแค่ 2 ครั้งตั้งแต่จำความได้ ไม่เคยสนใจเราเลย เคยส่งเงินมาให้ ซื้อของ ซื้อชุดนักเรียนให้ก็เท่านั้น ในใจคิดว่าท่านคงตายไปแล้ว เพราะได้ข่าวว่าไม่ค่อยสบายเมื่อสิบปีก่อน จะเดือนก่อนก็มีโทรศัพท์จากยายมาบอกว่าท่านยังไม่ตาย แต่ป่วยหนักแล้วก็อยู่กับน้องสาวที่ต่างจังหวัด แว๊ปแรกก็ตกใจ เพราะเมื่อก่อนเคยคิดถึง และอยากเจอมาก แต่เดี๋ยวนี้ไม่รู้สึกอะไร คิดว่าท่านคงเสียแล้วเลยทำบุญไปให้อยู่เสมอ ตอนนี้รู้สึกเฉยๆ ยายกับแม่ไม่ค่อยพอใจนักที่ท่านติดต่อมา ส่วนเราก็ไม่คิดอะไร คิดว่าท่านคงคิดถึงเรามากกว่าถึงติดต่อมา

จนเช้าวันนี้ สิ่งที่ยายกับแม่คิดก็เป็นจริง ท่านโทรมาขอเงิน ซึ่งตัวเราก็ไม่มี เพราะค่าใช้จ่ายหลายอย่าง ต้องส่งให้ยายแล้วก็ใช้หนึ้ให้ท่านด้วย ในใจรู้สึกแย่มาก ทีแรกก็คิดว่าถ้าพอมีตังก็อยากส่งให้ท่านใช้บ้างถึงท่านจะไม่ค่อยสนใจเราเท่าไร แต่พอท่านโทรมาขอความรู้สึกอยากจะให้ก็หายไปหมด กลายเป็นความโมโห ผสมกับความเกลียดขึ้นมา ตอนเราเล็กๆ ไม่เห็นเคยสนใจ ปล่อยให้อยู่กับตายายแบบทุกข์ยาก ตอนนี้เราก็ไม่รู้จะทำยังไงแล้วหล่ะ...

อยากจะร้องไห้นะ...แต่ไม่มีน้ำตาให้ไหลสักนิด อยากรู้นักถ้าคนที่เรียกเขาว่าพ่อเป็นเหมือนเราตอนเล็กๆ แล้วพ่อเขาทำกับเราแบบนี้ เขาจะรู้สึกยังไง

^-^

1

2006-05-17T11:26:00.000+07:00

ตัวเล็กๆ

วันนี้ได้รับข่าวสารจากเพื่อนสมัยมัธยม ก็คิดถึงทุกคนจังเลย ไม่ได้เจอหน้ากันหลายปีแล้ว นึกไปนึกมาเริ่มมีอายุเหมือนกันนะเรา ทำงานมา 3 ปีกว่าแล้ว วันก่อนนัดเจอเพื่อนตอนเรียนมหาลัย แต่ละคนก็ดูดีขึ้น มีการมีงานทำกันทุกคน คุยกันจนน้ำลายแตกฟอง ยังพูดกันอยู่เลย ปีหน้านัดเจออีกจะมีใครหิ้วลูกมาด้วยรึเปล่า แต่เราเรอะ...ยังไม่คิดจะมีหรอก ภาระเยอะอยู่เหมือนกัน

ตอนนี้ตาไม่สบายมาก เข้าโรงพยาบาลหลายรอบแล้ว ไปเยี่ยมเห็นก็สงสาร ผอมมาก กินข้าวก็ไม่ได้ ทำใจไว้แล้วหล่ะ...ดูไปดูมาตาก็เหมือนเด็ก นอนนิ่งๆ คุยได้พอรู้เรื่อง ลุกก็ไม่ได้แล้ว ดีที่แม่คอยเฝ้าให้ อยากไปดูแลแต่ติดงาน แต่ก็พยายามไปหาตาให้ได้อยู่ตลอด เพราะรู้ดีว่าท่านอาจจะอยู่ด้วยได้ไม่นานนัก

ทุกคนรักษาสุขภาพกันด้วยนะ เป็นห่วง...คิดถึง

1

2006-05-10T15:17:00.000+07:00

แปลกๆๆ...

ทั้งๆ ที่ตอนนี้ชีวิตก็ผ่านความรู้สึกแบบนี้มาแล้ว และตอนนี้ก็มีความสุขดี แต่ทำไม...ถึงชอบเพลงนี้อย่างบอกไม่ถูกเลยหล่ะ

http://www.bloggang.com/viewdiary.php?id=myjiwa&month=03-2006&amp;amp;date=03&group=6&blog=5

มองใครต่อใครที่เดินจับมือเกี่ยวกันเห็นเค้าเหล่านั้นก็นึกอิจฉาในใจทำไมไม่เป็นไม่มีอย่างเขา คิดแล้วมันก็เศร้าใจ

มีเพียงความเหงา ให้เดินกอดคอเท่านั้นที่นั่งติดกันเวลาดูหนัง คือใครจะกิน จะเดิน จะนอน ก็เหงาไม่มีใครเคียงข้างกาย ไม่มีใครเลย

จะมีใครใครรัก คนหน้าตาอย่างฉันที่มันธรรมดาไม่เข้าตาเหมือนใครๆจะมีใครใครไหม ที่จะมองแต่หัวใจจะมีไหมใครเข้าใจรักกัน

จะมีกี่คนที่เค้าจะมองอย่างนั้นจะมีสักวันบ้างไหม ที่ฝันเป็นจริงจะมีกี่คนที่เขาจะรับ ที่ฉันเป็นได้ทุกสิ่ง

มองเห็นความสำคัญ จับมือกอดฉันด้วยความเต็มใจจะยอมให้ทุกทุกสิ่ง ที่ตัวฉันมีจะไม่ทำให้เค้าผิดหวังเลยสักครั้ง

11

2006-05-09T13:49:00.000+07:00

แสนจะวุ่นวาย

เมื่อวาน (8 พ.ค. 49) วุ่นแต่เช้าเลย เป็นวันวุ่นๆ อีกวัน สายๆ ไปทำธุระให้คนรู้ใจ ยังทำเรื่องให้ได้ไม่กี่นาทีหัวหน้าใหญ่ที่ทำงานก็โทรตามอีก ตกบ่ายต้องไปบันทึกรายงานการประชุมด้วย แถมโดนตัวบุ้งคันเป็นผื่น โฮ...แต่ก็ผานมาได้ด้วยดี เจอเรื่องหลายอย่างต้องคอยแก้ปัญหา ทำให้รู้จักคิดมากขึ้น เพิ่มความรอบคอบให้ตัวเอง และที่สำคัญได้ช่วยเหลือคนข้างกาย ถึงจะเจอปัญหาบ้างแต่ก็ไม่หวั่น

ตอนนี้คุณตาไม่ค่อยสบายอยากจะไปดูแลมาก แต่ติดงาน จะพยายามกลับบ้านไปดูแลท่านให้มากที่สุด
(^-^) คิดถึงพ่อจัง ไม่ได้เจอเป็นสิบปี ในที่สุดก็อาจจะมีโอกาสได้เจอ แล้วเราจะทำตัวยังไงหล่ะ

พึ่งนึกได้...

2006-05-07T14:08:00.000+07:00

เฮ้อ....ผ่านไปอีกแล้วกับงานที่แสนจะเหน็ดเหนื่อย รับรายงานตัวนักศึกษาใหม่ เด็กๆ หน้าตาสดในน่ารักเชียว นึกถึงตอนเป็น freshy ใหม่ๆ...อิอิอิ เหนื่อยเหมือนกันนะเนี่ย ทำงาน 7 วันเต็ม ไม่ได้หยุดเลย แต่ก็ลาพักร้อนได้ 15 วันต่อปี เงินเดือนก็ไม่ได้มากมายอะไร อยากหางานใหม่แต่เดี๋ยวนี้ก็หายากเหลือเกิน คนตกงานก็เยอะ สู้ๆๆๆ...น๊อตเอ๋ย เพื่ออนาคตจะได้สบาย เจอเพื่อนๆ ด้วยนะวันที่รับรายงานตัวน่ะ เจอต้อมน้อยด้วย ดีใจที่เจอเพื่อนๆ อีก แต่ไม่ค่อยได้คุยกันมากเพราะต่างคนต้องทำงาน ต้อมมันทำงาน Bank กรุงศรีน่ะ เห็นบอกว่าเครียดอยู่เหมือนกัน แล้วก็เจอกลางอีกคน คนนี้เขาเป็นแม่คนละ ลูกได้ขวบกว่า แต่คุยกันไม่กี่คำเองเพราะต้องรีบทำงานต่อ เป็นคุณแม่คนสวยเชียว นี่ก็จะนัดเจอกันวันที่ 11 พ.ค. นี้แล้ว ตั้งใจจะไปให้ได้ แล้วเจอกันนะจ๊ะเพื่อนๆ BC รุ่น 42 ทุกคน เนี่ยนะ...น้ำหนักเหลือ 40 กิโลเอง ทำไงให้อ้วนดีนะเนี่ย

อยากลาพักร้อนจริงจริ๊งงงงงงงงงง......ลืมไปว่าตัวเองมี board ส่วนตัวไว้

11

Start...

2006-03-10T14:40:00.000+07:00

การเดินทางพึ่งเริ่มต้น ...

คนบางคนชีวิต ช่างยาก..ช่างเย็นเหลือเกิน เดินกันไปไม่เคยจะได้ดี
ตัวเราเองเท่านั้น...ด้วยพลังที่มี จึงทำความดีไม่เคยจะท้อใจ
อย่างน้อย...สิ่งที่เรานั้นทำลงไป ไม่คิดอะไร...ก็แค่ภูมิใจที่เป็นคนดี
อย่างน้อย...ก็บอกตัวเองหนทางยังมี แม้ว่าวันนี้...มันช่างโหดร้าย
ก็ยังคงทำดีไม่เคยหวั่น...รู้ว่าสักวัน...ต้องได้ดี